Ο Ούγκο Τσάβεζ πέθανε – Ο λαός της Βενεζουέλας συνεχίζει τον αγώνα

Κατηγορία: Βενεζουέλα





Από το site της CWI,
άρθρο του Τόνι Σόνουα, γραμματέα της CWI.
Μετάφραση Νίκος Κανελλής


Εκατομμύρια εργαζομένων, φτωχών και νεολαίας της Βενεζουέλας θρηνούν για το θάνατο του προέδρου Ούγκο Τσάβεζ.

Σε μια εποχή που το χάσμα ανάμεσα στους πολιτικούς του κατεστημένου, που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μεγάλων εταιριών και των υπερ-πλούσιων, και τις μάζες μεγαλώνει ραγδαία, ο Τσάβεζ διέφερε απ’ όλους αυτούς. Στη σημερινή εποχή της λιτότητας, τα μέτρα που πήρε ο Τσάβεζ κινούνταν στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Το καθεστώς του Τσάβεζ κέρδισε την υποστήριξη όχι μόνο των εργαζομένων και της νεολαίας της Βενεζουέλας, αλλά και εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική, καθώς εκπροσωπούσε ένα διαφορετικό δρόμο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το νεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό.

Φυσικά, οι δεξιοί «αναλυτές» και απολογητές του καπιταλισμού διεθνώς δεν έχασαν ούτε αυτή τη φορά την ευκαιρία να χύσουν το δηλητήριο και να εκφράσουν το μίσος τους ενάντια στο καθεστώς του Τσάβεζ. Η θλίψη των λαϊκών στρωμάτων για το θάνατο του Τσάβεζ και η οργή για τη επίθεση του κατεστημένου πρέπει να οδηγήσουν σε ένα νέο επίπεδο εργατικών αγώνων για το σοσιαλισμό στη Βενεζουέλα και διεθνώς.

Η υποκρισία των απολογητών του καπιταλισμού

Από τη στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατος του Τσάβεζ γράφτηκαν αναρίθμητα άρθρα που κατήγγειλαν το καθεστώς του σαν «αυταρχικό» και τον ίδιο τον Τσάβεζ σαν «δικτάτορα». Μερικοί προσπάθησαν να πούνε ότι ο θάνατος του Τσάβεζ σηματοδοτεί το τέλος ενός ακόμη αποτυχημένου σοσιαλιστικού καθεστώτος.

Η χολή αυτών των «αναλυτών» ξέσπασε και τον περασμένο Οκτώβρη, του 2012, όταν ήλπιζαν ότι ο Ούγκο Τσάβεζ θα έχανε τις προεδρικές εκλογές. Όμως τότε αναγκάστηκαν, για μια ακόμη φορά, να δεχτούν την ήττα τους καθώς κόντρα στις προσδοκίες όλων των καπιταλιστικών ΜΜΕ και των αστών πολιτικών διεθνώς, ο Ούγκο Τσάβεζ εκλέχτηκε πρόεδρος για τρίτη φορά. Εκλέχτηκε μάλιστα με το 55% των ψήφων με τη συμμετοχή στις εκλογές να ξεπερνά το 80% του πληθυσμού – ένα αποτέλεσμα που οι αστοί πολιτικοί της Ευρώπης βλέπουν μόνο στα όνειρά τους.

Αυτοί οι ίδιοι αστοί «αναλυτές» και «δημοσιογράφοι», το 2002, δεν είχαν βγάλει άχνα για την απόπειρα ανατροπής του Τσάβεζ με στρατιωτικό πραξικόπημα, με τις ευλογίες και την υποστήριξη των ΗΠΑ! Όταν όλοι αυτοί οι «υπερασπιστές» της δημοκρατίας κατηγορούν τον Τσάβεζ αποκρύπτουν ότι από το 1998 μέχρι σήμερα ο Ούγκο Τσάβεζ έδωσε 17 εκλογικές αναμετρήσεις και κέρδισε τις 16!

Οι αστοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι ποτέ δεν μπόρεσαν να ανεχτούν το ότι ένας ηγέτης που μίλησε για το «σοσιαλισμό» και τη «σοσιαλιστική επανάσταση» και δεν δίστασε να συγκρουστεί με τον αμερικάνικό ιμπεριαλισμό και την καπιταλιστική τάξη της χώρας του, κατάφερε να κερδίσει τόσο μεγάλη και μαζική υποστήριξη. Ταυτόχρονα, τρέμουν το επαναστατικό κίνημα των μαζών πάνω στο οποίο στηρίχτηκε ο Τσάβεζ.

“Por ahora” – «Για την ώρα»

Ο Τσάβεζ δεν αναδείχτηκε σαν πολιτικός ηγέτης έχοντας από πριν μια ολοκληρωμένη ή ξεκάθαρη ιδεολογία και πρόγραμμα. Στην πορεία του υιοθέτησε διαφορετικές ιδέες με τρόπο εμπειρικό και συχνά ήταν η εξέλιξη των γεγονότων που καθόριζε τη στάση του.

Ο Τσάβεζ ανέβηκε στην εξουσία το 1998 έχοντας συντριπτική κοινωνική υποστήριξη. Τότε, μιλούσε μόνο για την ανάγκη μιας «Μπολιβαριανής Επανάστασης» και τη μεταρρύθμιση του παλιού διεφθαρμένου συστήματος.

Το κίνημα του «Καρακάτζο» που συγκλόνισε τη Βενεζουέλα το 1989 ήταν η αιτία της ριζοσπαστικοποίησης, πολλών χαμηλόβαθμων αξιωματικών του στρατού, ανάμεσά τους και του Τσάβεζ. Ο Κάρλος Πέρες είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές αντιτιθέμενος στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ΔΝΤ. Μετά τις εκλογές όμως έκανε μια απότομη στροφή 180ο και επέβαλλε μια άγρια νεοφιλελεύθερη «θεραπεία σοκ». Το γεγονός αυτό προκάλεσε την εξέγερση των φτωχών στρωμάτων των πόλεων. Παρενέβη ο στρατός και υπολογίζεται ότι στη σφαγή που ακολούθησε έχασαν τη ζωή τους περίπου 3.000 άνθρωποι.

Οι δεξιοί επικριτές του Τσάβεζ «ξεχνάνε» επιμελώς αυτά τα γεγονότα. Αυτά όμως επηρέασαν βαθιά τον Τσάβεζ και η εμπειρία της φρίκης αυτής τον ριζοσπαστικοποίησε.

Το 1992 μπήκε επικεφαλής σε στρατιωτικό κίνημα, με αριστερά και φιλολαϊκά χαρακτηριστικά, και στόχο την ανατροπή της δολοφονικής κυβέρνησης του Πέρες. Το πραξικόπημα ηττήθηκε όμως ο Τσάβεζ δήλωσε πως «η επανάσταση έχασε... για την ώρα» (“por ahora”). Αυτό το «για την ώρα» έμεινε βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση των μαζών.

Δυο χρόνια αργότερα αποφυλακίστηκε και κατάφερε να αποκτήσει μαζική υποστήριξη. Το 1998 κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του καθώς οι μάζες απαιτούσαν να μπει τέλος στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και ζητούσαν αλλαγή.

Ο Τσάβεζ αξιοποίησε τα χρήματα από το πετρέλαιο της χώρας και εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές όμως, αν και περιορισμένες, του έδωσαν πολύ μεγάλη λαϊκή υποστήριξη. Την ίδια στιγμή ήταν αρκετές για να εξοργίσουν την άρχουσα τάξη που προσπάθησε να τον ανατρέψει με στρατιωτικό πραξικόπημα το 2002 και στη συνέχεια οργανώνοντας «λοκ αουτ» στην παραγωγή (στμ: τεχνητή παράλυση, «απεργία» των καπιταλιστών). Το πραξικόπημα του 2002 κατέρρευσε μέσα σε 48 ώρες, ο Τσάβεζ επέστρεψε στο Καράκας και ανέλαβε ξανά την εξουσία. Η αποτυχία του πραξικοπήματος ήταν αποτέλεσμα της μαζικής κινητοποίησης του λαού, που βγήκε μαζικά στους δρόμους για να αντισταθεί. Ταυτόχρονα εκδηλώθηκε ανταρσία των στρατιωτών και των χαμηλόβαθμων αξιωματικών οι οποίοι αντιστάθηκαν στους πραξικοπηματίες αξιωματικούς.

Δεξιό πραξικόπημα το 2002

Η κατάρρευση του πραξικοπήματος, στο οποίο ηγούνταν ο Πέδρο Καρμόνα, κάτω από τη μαζική κινητοποίηση του κόσμου αποτέλεσε ένα ισχυρό χτύπημα για την άρχουσα τάξη και τον καπιταλισμό στη Βενεζουέλα.

Εκείνη τη στιγμή οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είχαν την ευκαιρία να πάρουν στα χέρια τους την τύχη της κοινωνίας. Δυστυχώς, τότε, ο Ούγκο Τσάβεζ επέλεξε να καλέσει σε «εθνική ενότητα» και προσπάθησε να έρθει σε συμβιβασμό με τμήματα της άρχουσας τάξης.

Το «λοκ άουτ» ξέσπασε 12 μήνες αργότερα. Και στις δυο περιπτώσεις ο Τσάβεζ σώθηκε από την μαζική αντίδραση των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Αυτά τα γεγονότα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην παραπέρα ριζοσπαστικοποίηση του Τσάβεζ ο οποίος το 2005 ξεκίνησε να μιλά για την ανάγκη «σοσιαλιστικής επανάστασης». Την ίδια περίοδο έκανε δημόσιες αναφορές στους ηγέτες της Ρώσικης Επανάστασης, όπως ο Λέον Τρότσκι, αλλά και στις ιδέες του Καρλ Μάρξ, ενώ κάλεσε για τη δημιουργία μιας νέςα, 5ης Διεθνούς (διεθνής οργάνωση των εργαζομένων).

Όλα αυτά εξόργισαν την άρχουσα τάξη της Βενεζουέλας και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Παράλληλα, σημαντικές εταιρίες εθνικοποιήθηκαν εξολοκλήρου ή πέρασαν εν μέρει σε δημόσια ιδιοκτησία.

Η θεσμοθέτηση βασικής αλλά εντελώς δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και η εφαρμογή μαζικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων και προγραμμάτων ενάντια στον αναλφαβητισμό εκτόξευσαν την υποστήριξη του λαού προς την κυβέρνηση.

Στις εκλογές του 2006, μετά την αριστερή αυτή στροφή, ο Τσάβεζ πέτυχε την μεγαλύτερη εκλογική του νίκη, συγκεντρώνοντας το 62% των ψήφων.

Αυτές οι εξελίξεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να τεθεί το ζήτημα του σοσιαλισμού ξανά στην ατζέντα στη Βενεζουέλα και ως ένα βαθμό στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική και διεθνώς. Η ιδέα της «επανάστασης» και του «σοσιαλισμού» καθώς και η ανάγκη ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων είναι κυρίαρχες στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού στη Βενεζουέλα. Αυτή είναι η πιο σημαντική παρακαταθήκη του Τσάβεζ: η απόρριψη κάθε σκέψης για επιστροφή στο προηγούμενο ξεπερασμένο και σάπιο καθεστώς.

Χτυπήματα στον καπιταλισμό αλλά όχι αποφασιστική ρήξη

Ωστόσο, παρά τη ριζοσπαστική ρητορική, ο Τσάβεζ και η κυβέρνησή του αντί να προχωρήσουν σε μια οριστική ρήξη με τον καπιταλισμό, σαν απάντηση στην παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007, κινήθηκαν στην αντίθεση ακριβώς κατεύθυνση.

Η άρχουσα τάξη μπορεί να δέχτηκε ισχυρά πλήγματα αλλά διατήρησε την εξουσία της και τον έλεγχο. Μέσα από τις τάξεις του «Μπολιβαριανού» κινήματος ξεπήδησε ένα ισχυρό κοινωνικό στρώμα, οι «Μπολιβαρινοί» αστοί, οι οποίοι πλούτισαν στις πλάτες του «Τσαβικού» κινήματος.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μια ισχυρής γραφειοκρατίας και τη διαρκή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης είχε σαν αποτέλεσμα τη συνέχιση της μαζικής φτώχειας, της ανεργίας, της διαφθοράς και της εγκληματικότητας – παρά τις φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις τις οποίες υποστηρίζουν οι Μαρξιστές, και το τμήμα της CWI στη Βενεζουέλα. Τα φαινόμενα αυτά, της φτώχειας της διαφθοράς και της εγκληματικότητας, αναπαράγονται και μεγαλώνουν σαν αποτέλεσμα της αποτυχίας να ανατραπεί ο καπιταλισμός.

Η «από πάνω προς τα κάτω» προσέγγιση και διακυβέρνηση της γραφειοκρατίας και η ανυπαρξία πραγματικά δημοκρατικού ελέγχου και διαχείρισης της επαναστατικής διαδικασίας, παρά την μαζική λαϊκή υποστήριξη στον Τσάβεζ, είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας και της απογοήτευσης. Οι πρόσφατες απεργίες των εκπαιδευτικών και των μεταλλεργατών αντιμετωπίστηκαν με μέτρα καταστολής, και αυτό έδωσε πάτημα στη δεξιά για να χτυπήσει το καθεστώς.

Οι προσδοκίες της κοινωνίας πρέπει να γίνουν πράξη

Η ελπίδα και οι προσδοκίες της Δεξιάς και του υποψήφιου της Ενρίκε Καπρίλες, ότι ο θάνατος του Ούγκο Τσάβεζ θα οδηγήσει σε μια εύκολη επιστροφή τους στην εξουσία θα αποδειχτεί λάθος. Παρά την κοινωνική δυσαρέσκεια η υποστήριξη της επαναστατικής διαδικασίας, η υποστήριξη της ιδέας του σοσιαλισμού και των μεταρρυθμίσεων έχει πλέον αποκτήσει βαθιές ρίζες στην κοινωνία της Βενεζουέλας.

Στις ερχόμενες εκλογές το πιο πιθανό σενάριο είναι η νίκη του Νίκολας Μαντούρο, του αντιπροέδρου τον οποίο ο ίδιος ο Τσάβεζ υπέδειξε σαν συνεχιστή του. Επίσης έχει ήδη ξεκινήσει ο αγώνας των υποστηριχτών του Τσάβεζ και των φτωχών μαζών για να ηττηθεί η δεξιά. Ο Καπρίλες, όπως άλλωστε και ο Μαντούρο, κάνουν έκκληση για ηρεμία, ειρήνη και εθνική ενότητα. Η δεξιά αντιλαμβάνεται την αδυναμία της και είναι προσεκτική για να μην προκαλέσει την αντίδραση του κινήματος.

Παρότι τα πιο σκληροπυρηνικά κομμάτια των δεξιών αναλυτών προσπαθούν να αξιοποιήσουν το θάνατο του Τσάβεζ για να χτυπήσουν την ιδέα του σοσιαλισμού, άλλα τμήματα των καπιταλιστών και των ιμπεριαλιστών είναι πιο προσεκτικά.

Τα «προσεκτικά» και μετριοπαθή μηνύματα του Μπαράκ Ομπάμα και του Βρετανού υπουργού εξωτερικών Ουίλιαμ Χαγκ, στοχεύουν στο να ανοίξουν μια νέα περίοδο συνεργασίας με μια πιθανή κυβέρνηση του Μαντούρο. Έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι μάλλον απίθανο η Δεξιά να καταφέρει να κερδίσει τις εκλογές και γι’ αυτό αφήνουν ανοιχτή την πόρτα σε προσπάθειες συνεργασίας με μια νέα «τσαβική» κυβέρνηση.

Όμως ο Μαντούρο και η υπόλοιπη τσαβική ηγεσία δεν θα έχουν το κύρος του Τσάβεζ και μια νέα εποχή θα ανοίξει μετά τις ερχόμενες εκλογές. Διαιρέσεις και διασπάσεις μπορεί να προκύψουν ανάμεσα στα διαφορετικά ρεύματα του «τσαβικού» κινήματος. Κομμάτια της άρχουσας τάξης βλέπουν σε αυτές τις εξελίξεις την ευκαιρία για να χτυπήσουν αποφασιστικά το τσαβικό κίνημα.

Αυτές οι διεργασίες και προοπτικές υπογραμμίζουν την ανάγκη τα εργατικά και φτωχά λαϊκά στρώματα να αγωνιστούν για να ηττηθεί η Δεξιά στις εκλογές και στη συνέχεια για να πάρουν στα δικά τους χέρια τον έλεγχο της επαναστατικής διαδικασίας, μέσα από μια ανεξάρτητη οργάνωση, ένα δικό τους ανεξάρτητο πρόγραμμα και με στόχο να γίνουν πραγματικότητα οι «σοσιαλιστικές προσδοκίες» τις οποίες ανέδειξε ο Τσάβεζ.

Ο θάνατος του Τσάβεζ δεν σηματοδοτεί το τέλος του αγώνα. Αντίθετα, ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει.


ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση

Που πάει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ – και τι κάνει η αριστερά του;

Αναδημοσιευω  το πιο κατω κειμενο παρμενο απο το "Ξεκινημα" ,για την πορεια του Συριζα η οποια παρουσιαζει αρκετες ομοιοτητες με τις επιλογες του Ακελ

  μέρος β’

Το πρώτο μέρος του άρθρου αυτού δημοσιεύτηκε στο «Ξ» αρ. 362. Μπορείτε να το δείτε στο site του «Ξ», ημερομηνία 19/1/2013 (http://www.xekinima.org/arthra/view/article/poy-paei-i-igetiki-omada-toy-syriza-kai-ti-kanei-i-ar-1/).
Το γ’ μέρος θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος

Όσοι παρακολουθούν συστηματικά τις αναλύσεις της Οργάνωσής μας ξέρουν πως για το «Ξ» η πορεία προσαρμογής της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στις πιέσεις της άρχουσας τάξης δεν αποτελεί έκπληξη. Αντίθετα, το «Ξ» προειδοποιούσε εδώ και καιρό πως αυτή ήταν η πορεία στην οποία θα κατέληγε η πλειοψηφία της ηγεσίας.

Οι πρόσφατες εξελίξεις επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο δυστυχώς τρόπο αυτές τις εκτιμήσεις. Στην επίσκεψή του στις ΗΠΑ ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι παραπλήσια αυτής του Ομπάμα¹!! Ενώ στη συνέντευξή του στην Έλλη Στάη στη ΝΕΤ² αναθεώρησε όλες τις γνωστές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έκανε καμία αναφορά στην επανεθνικοποίηση των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ ή γενικά των εθνικοποιήσεων – μίλησε, αντίθετα, για καλές και κακές ιδιωτικοποιήσεις! Μίλησε για καλούς και κακούς ξένους επενδυτές ξεχνώντας τον κερδοσκοπικό χαρακτήρα των διεθνών κεφαλαίων! Δεν έκανε καμία αναφορά σε εργατικό και κοινωνικό έλεγχο και διαχείριση πόσο μάλλον σε σοσιαλισμό. Ακόμα και η θέση της «κυβέρνησης της Αριστεράς» έφυγε από το λεξιλόγιο του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ: μίλησε για κυβέρνηση με κομμάτια της κεντροαριστεράς που θα αποχωρήσουν πιθανά από το ΠΑΣΟΚ και της «λαϊκής» Δεξιάς (δηλαδή του Καμένου και των Ανεξάρτητων Ελλήνων) ξεχνώντας πως είναι η θέση της «κυβέρνησης της Αριστεράς» αυτή που απογείωσε τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μάη και του Ιούνη του 2012.

Η «δεξιόστροφη» αυτή πορεία της ηγετικής ομάδας στον ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στο γεγονός ότι εξαρχής απορρίπτει την προοπτική της ανοιχτής και τολμηρής σύγκρουσης με την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου, ελληνικού και ξένου, της πάλης για επαναστατικές ανατροπές στην κοινωνία.

Από τη στιγμή που απορρίπτει κάποιος αυτή την θέση είναι καταδικασμένος να πάει σε συμβιβασμούς: όχι συμβιβασμούς «μικρούς» και «επιμέρους», αλλά συμβιβασμούς στις βασικές θέσεις του προγράμματος, συμβιβασμούς τελικά στις αρχές και τις διακηρύξεις της Αριστεράς.

«Δεξιά» και «αριστερή» πτέρυγα

Σαν αποτέλεσμα της πορείας της ηγετικής ομάδας εντείνονται οι αντιδράσεις στη βάση του κόμματος που με τη σειρά τους αντανακλούνται σε συσπειρώσεις, τάσεις και πτέρυγες (που γενικά μιλώντας πάντα υπήρχαν στο χώρο του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ). Η ανάπτυξη «δεξιάς» και «αριστερής» πτέρυγας στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (και ενδιάμεσων κεντρώων συσπειρώσεων) είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά ήδη δεδομένη και, σημαντικότερο ακόμα, κάτι που θα οξυνθεί περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου.

Η ύπαρξη «δεξιάς» και «αριστερής» πτέρυγας σε ένα πολιτικό σχηματισμό της Αριστεράς δεν είναι ποτέ κάτι τυχαίο. Η ύπαρξη μιας «δεξιάς» πτέρυγας αντανακλά την πίεση του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης που δεν θέλει να υπάρχουν ανατροπές στο σύστημα εξουσίας της. Και η ύπαρξη μιας αριστερής πτέρυγας αντανακλά την πίεση των εργατικών στρωμάτων που δεν μπορούν να επιβιώσουν κάτω από τις συνθήκες και τις πολιτικές που επιβάλλουν οι άρχουσες τάξεις και είναι διατεθειμένα να συγκρουστούν για να διασφαλίσουν το δικαίωμά τους στη ζωή.

Η «διαίρεση» αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο. Χαρακτηρίζει όλη την ιστορία των πολιτικών οργανώσεων του εργατικού κινήματος, όλη την ιστορία της Αριστεράς. Μάλιστα όσο ένας εργατικός/αριστερός πολιτικός φορέας μαζικοποιείται και όσο πλησιάζει την εξουσία, τόσο εντείνονται οι πιέσεις της άρχουσας τάξης στην ηγεσία.

Στην πραγματικότητα η διαδικασία ρήξης έχει ξεκινήσει μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και έχει μόνο μία προοπτική: να ενταθεί και να βαθύνει! Η «δεξιά» πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ είναι σίγουρο ότι προετοιμάζεται γι’ αυτή την προοπτική. Το ερώτημα είναι αν η αριστερή πτέρυγα κάνει το ίδιο.

η άρχουσα τάξη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ

Οι μοχλοί με τους οποίους η άρχουσα τάξη πιέζει ένα φορέα της Αριστεράς που απειλεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση είναι εξαιρετικά απλοί και ταυτόχρονα εξαιρετικά ισχυροί: η άρχουσα τάξη ελέγχει την οικονομία, τις επενδύσεις, την απασχόληση κλπ. Μπορεί να επιβάλει τις πολιτικές της απειλώντας με οικονομικό σαμποτάζ της οικονομίας – πράγμα που δεν πρόκειται να διστάσει να το κάνει οποιαδήποτε στιγμή απειλούνται τα κέρδη της.

Η πολιτική της άρχουσας τάξης απέναντι σε ένα «νέο» σχηματισμό όπως τον ΣΥΡΙΖΑ είναι, σε μια πρώτη περίοδο, η μετωπική σύγκρουση με στόχο να τον «εξοντώσει», αν είναι δυνατό. Αλλά μόλις καταλάβει πως δεν μπορεί να το καταφέρει αυτό (γιατί τα εργατικά στρώματα τον στηρίζουν παρά τις προσπάθειες της άρχουσας τάξης να τον υποσκάψει) αλλάζει τακτική και τον «αγκαλιάζει», δηλαδή τον προσεγγίζει με στόχο «να τα βρούμε…» για το «κοινό καλό…», κοκ. Απώτερος στόχος της άρχουσας τάξης είναι να τον πιέσει «εξηγώντας» του πως «δεν θα μπορούν να γίνουν επενδύσεις… και θα κλείσουν εργοστάσια κι επιχειρήσεις» και να τον υποχρεώσει να ακολουθήσει σαν κυβέρνηση τις πολιτικές που θα υπηρετούν τα δικά της συμφέροντα. Τότε, η κυβέρνηση της Αριστεράς θα βρεθεί ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη. Θα πρέπει να διαλέξει:

α) Είτε θα συγκρουστεί μετωπικά με το κεφάλαιο, προχωρώντας σε εθνικοποιήσεις, μετατρέποντας τον δημόσιο τομέα σε βασικό μοχλό για επενδύσεις και ανάπτυξη της οικονομίας, θέτοντας την οικονομία στην υπηρεσία των αναγκών της κοινωνίας και ανοίγοντας έτσι το δρόμο σε μια κοινωνία σοσιαλιστική.

β) Είτε θα υποταχθεί στην πίεση του κεφαλαίου εγκαταλείποντας στην πραγματικότητα τις ανάγκες της κοινωνίας και τα οράματα της Αριστεράς.

Το δεύτερο αυτό σενάριο έχει δυστυχώς παιχτεί πάρα πολλές φορές στην ιστορία της Αριστεράς, και στην Ελλάδα και διεθνώς.

Μπορεί το μεγάλο κεφάλαιο να αναπτύξει πραγματικά την οικονομία;

Γιατί όμως γίνεται αυτή τη συζήτηση, μπορεί να ρωτήσει κάποιος; Ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται πως μπορεί να λύσει τα προβλήματα, να δώσει δουλειά στους ανέργους, να επαναφέρει τους χαμηλούς μισθούς και τις συντάξεις σε αξιοπρεπή επίπεδα, να φτιάξει ξανά την Υγεία, την Παιδεία και το κοινωνικό κράτος, και μάλιστα χωρίς να αμφισβητήσει τη σχέση της χώρας με την ΕΕ και το ευρώ – τότε πού είναι το πρόβλημα; Γιατί τόση κριτική και γιατί οι αναφορές σε «δεξιά» πορεία;

Η απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα είναι ότι δεν θα μπορέσει να κάνει αυτά που υπόσχεται ο Αλέξης Τσίπρας αν δεν έρθει σε σύγκρουση με την κυριαρχία του κεφαλαίου, κι αν δεν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ανατροπή αυτής της εξουσίας. Γιατί;

Γιατί για να γίνουν αυτά που επιδιώκει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να μπει η οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης και μάλιστα δυναμικής. Πώς θα γίνει αυτό; Με το χρέος να λειτουργεί και να γονατίζει την οικονομία για τα επόμενα 20 χρόνια (τουλάχιστον) όπως προβλέπουν οι ίδιοι οι «σοφοί» του ΔΝΤ και της ΕΕ και με τις τράπεζες και όλες τις σημαντικές επιχειρήσεις στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου, αυτό είναι αδύνατο!

Το κεφάλαιο θα επενδύσει μόνο όταν πρόκειται να αποκομίσει κέρδη. Για να μπορεί να αποκομίσει κέρδη, θα πρέπει οι μισθοί να μείνουν καθηλωμένοι εκεί που είναι, το κοινωνικό κράτος διαλυμένο, όπως είναι, οι εργασιακές σχέσεις μεσαιωνικές, όπως τις έχουν διαμορφώσει, κοκ. Πώς θα λύσει αυτό το γόρδιο δεσμό η σημερινή ηγετική πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ; «Πείθοντας» τα κεφάλαια να έρθουν στη χώρα μας χωρίς να τους προσφέρει κέρδη;

Στο ερώτημα αν είναι δυνατό το μεγάλο κεφάλαιο να κάνει τις μεγάλες επενδύσεις που απαιτούνται για να ξαναμπεί η ελληνική οικονομία σε τροχιά γοργής ανάπτυξης και να αποκατασταθεί το βιοτικό επίπεδο και τα δικαιώματα, η απάντηση είναι ένα ηχηρό όχι! Όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο λένε απλά ψέματα! Τους διαψεύδουν τα ίδια τα γεγονότα. Γεγονότα όπως:

1. Από το ξεκίνημα της διεθνούς κρίσης το 2008, το μεγάλο κεφάλαιο δεν επενδύει πουθενά στον πλανήτη! Στα ταμεία των πολυεθνικών της Ευρώπης υπολογίζεται πως αυτή τη στιγμή κάθονται ανεκμετάλλευτα κοντά στα 3 τρισ. ευρώ. Αντίστοιχα είναι τα ποσά στις ΗΠΑ – και σε διεθνές επίπεδο υπολογίζεται ότι πάνω από 7 τρισ. «κάθονται» ανεκμετάλλευτα! Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατάσταση – το μεγάλο κεφάλαιο διεθνώς όχι μόνο δεν δανείζεται για να επενδύσει, αλλά ακόμα κι αυτά που έχει στην άκρη δεν τα επενδύει! Ο λόγος που δεν επενδύει το κεφάλαιο είναι γιατί δεν υπάρχουν αγορές να απορροφήσουν την επιπλέον παραγωγή που θα προκύψει.

2. Οι πολιτικές λιτότητας που βλέπουμε να εφαρμόζονται στην πιο οξεία τους μορφή στην Ελλάδα, στην πραγματικότητα εφαρμόζονται παντού, σε όλο τον πλανήτη. Παντού το επιχείρημα είναι το ίδιο: να μειωθεί το κόστος για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα. Όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι να συρρικνώνεται η αγοραστική δύναμη σε διεθνές επίπεδο. Αυτό μεγεθύνει το πρόβλημα της αδυναμίας απορρόφησης της οποιασδήποτε πάρα πέρα παραγωγής.

3. Η «πολιτική» του να στηριχτεί η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας σε εξαγωγές, μέσα από τη μείωση του κόστους παραγωγής και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, σκοντάφτει σε έναν επιπλέον παράγοντα: η διεθνής οικονομία είναι στη χειρότερη κρίση από το 1929 και δεν διαφαίνεται πουθενά καμία δυνατότητα να επιστρέψει σε δυναμικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Το διεθνές περιβάλλον είναι έτσι εξαιρετικά πιο δυσμενές για την Ελλάδα σήμερα απ’ ότι για άλλες χώρες σε συνθήκες παρόμοιας κρίσης όπως πχ την Αργεντινή το 2002, ή τις χώρες της Ν. Α. Ασίας μετά την κρίση του 1997.

4. Αλλά ακόμα και αν υπάρχουν ξένα κεφάλαια τα οποία ψάχνουν για χώρες στις οποίες υπάρχουν «ευκαιρίες» για επενδύσεις, το ερώτημα παραμένει: γιατί να έρθουν στην Ελλάδα και να μην πάνε στη Βουλγαρία όπου οι μισθοί είναι πολύ πιο κάτω από τους ελληνικούς η ακόμα «καλύτερα» στη Ρουμανία όπου είναι ακόμα πιο χαμηλοί; Στο τέλος-τέλος, με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας στην οποία ζούμε σήμερα, όσο η Κίνα προσφέρει μισθούς 100 δολ. το μήνα με 10, 12 ή και 16 ώρες δουλειά την ημέρα, χωρίς ασφάλιση και χωρίς δικαιώματα, οι μισθοί και τα δικαιώματα θα χτυπιούνται παντού. Τα περί ανάπτυξης και ευημερίας θα είναι παραμύθια που φτιάχνει η άρχουσα τάξη ακριβώς για να χτυπά μισθούς και δικαιώματα.

Με βάση τα πιο πάνω, όχι μόνο το μεγάλο ξένο κεφάλαιο, δεν πρόκειται να έρθει στην Ελλάδα να κάνει σοβαρές και μεγάλες επενδύσεις, αλλά ούτε το ελληνικό που «καλοκάθεται» στην Ελβετία (σε 200 δις € το υπολογίζει το γερμανικό περιοδικό Στερν³, σε 600 δισ. € το ανεβάζουν άλλοι), δεν πρόκειται να έρθει, αλλά ούτε και το ελληνικό κεφάλαιο που βρίσκεται στη χώρα (Μπόμπολας, Αλαφούζος, Κόκκαλης, Λάτσης κλπ) δεν πρόκειται να πάρει σοβαρά ρίσκα και να κάνει μεγάλες επενδύσεις μέσα σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον στην Ελλάδα και διεθνώς.

__________

- See more at: http://www.xekinima.org/arthra/view/article/poy-paei-i-igetiki-omada-toy-syriza-kai-ti-kanei-i-ar-2/#sthash.OnQSud6L.dpuf

Πρόεδρος ο νεοφιλελεύθερος Νίκος Αναστασιάδης – αρχίζει η εποχή των μεγάλων επιθέσεων

Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών έληξε με νίκη του Νίκου Αναστασιάδη, υποψήφιο του ΔΗΣΥ, ο οποίος πήρε 57.48% έναντι 42, 52% του Σταύρου Μαλά υποψηφίου υποστηριζόμενου από το ΑΚΕΛ.

Το ποσοστό που απέσπασε ο Αναστασιάδης είναι το μεγαλύτερο που έχει πάρει ποτέ πρόεδρος στην ιστορία της Κύπρου. Το προηγούμενο μεγαλύτερο ποσοστό (εκτός απο τα θριαμβευτικά ποσοστά του Μακαρίου) ήταν του Σπύρου Κυπριανού το 1983 ο οποίος είχε νικήσει με 56,54%, από τον πρώτο γύρο όμως.

Την ίδια στιγμή το ποσοστό του Μαλά, 42,52%, ήταν το μικρότερο ιστορικά που έχει πάρει υποψήφιος που στηρίζεται από το ΑΚΕΛ.

Μέσα στη δύνη της χειρότερης οικονομικής κρίσης από το 1929, η οποία έχει χτυπήσει καθαρά την Κύπρο τα δύο τελευταία χρόνια, την εξουσία κέρδισε ο πιο νεοφιλελεύθερος υποψήφιος, το δεξί χέρι της Τρόικας, του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου.

Αυτό σημαίνει ότι ανοίγει στην Κύπρο μια νέα εποχή, μια εποχή βαθιάς λιτότητας, περικοπών μισθών και συντάξεων, μια εποχή ιδιωτικοποιήσεων και πτώσης του βιοτικού επιπέδου για να σωθούν οι τράπεζες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Παρόλο που ο Αναστασιάδης κέρδισε και στους δύο γύρους αποδίδοντας την ευθύνη για την φτώχεια και την ανεργία στον Χριστόφια και τις πολιτικές του, τα μέτρα που θα πάρει κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, θα είναι πολύ πιο σκληρά, και   οι περικοπές της προεδρίας Χριστόφια  σε σύντομο διάστημα θα φαίνονται ως  φιλολαϊκά μέτρα!

Λιτότητα, ανεργία, εθνικισμός και ρατσισμός – αυτός είναι ο καπιταλισμός

Ο Αναστασιάδης δεν είναι τίποτα άλλο από τον καθαρό εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού, της πιο βάρβαρης μορφής του καπιταλισμού, όπως αποδεικνύει όλος ο ευρωπαϊκός Νότος και ειδικά η Ελλάδα.

Παρόλο που ο Αναστασιάδης στις πρώτες του δηλώσεις λέει ότι θα επαναδιαπραγματευθεί την δανειακή σύμβαση έτσι ώστε να καθυστερήσει τις ιδιωτικοποιήσεις και να δει πώς μπορεί να δώσει πίσω κάποια από τα επιδόματα που έχουν κοπεί και να διασφαλίσει την εργατική ειρήνη, αυτό δεν πρέπει να δημιουργεί καμία αυταπάτη! Λέει ψέματα!

Η στάση που θα κρατήσει στο εθνικό διαφάνηκε ξεκάθαρα μέσα από τις  οι εικόνες των πανηγυρισμών: ελληνικές σημαίες, γιουχάισμα από τους υποστηρικτές του όταν μίλησε για  τους τουρκοκύπριους. Ο «λόγος» του επίσης ήταν ξεκάθαρος  για τη μελλοντική του συνεργασία του με την  Εκκλησία   και στο  κλείσιμο της ομιλίας του αποκάλεσε τους παραβρισκόμενους ως «Ελληνίδες και Έλληνες».

Ακόμη και ο Τάσος Παπαδόπουλος, λίγα χρόνια πριν, από την αρχή του χαιρετισμού του απευθύνθηκε σε ελληνοκύπριους – τουρκοκύπριους και σε όλες τις κοινότητες παρόλο ότι στην συνέχεια η πολιτική του στο εθνικό θέμα ήταν άκρως απορριπτική. Ο Αναστασιάδης αντίθετα σε όλη την προεκλογική του εκστρατεία μιλούσε μόνο για τους  Έλληνες της Κύπρου, αγνοώντας τους Τουρκοκύπριους και διαχωρίζοντας τη θέση του από την τεράστια μάζα των κοινοτικών και ξένων εργαζομένων που αντιπροσωπεύουν το 10% της κοινωνίας μας. Ίσως στο Κυπριακό ο Αναστασιάδης θα ήθελε να είναι πιο «ρεαλιστής» όμως οι πιέσεις από τον κόσμο της δεξιάς και ακροδεξιάς δεν του αφήνουν και πολλά περιθώρια.

Ιστορική άνοδος της αποχής του λευκού και του άκυρου – ένας μεγάλος αριθμός ψηφοφόρων δεν εκφράζεται από κανέναν υποψήφιο

Ιστορική ήταν σε αυτές τις εκλογές η άνοδος που σημείωσαν τα ποσοστά της αποχής, του άκυρου και λευκού. Η προηγούμενη μεγαλύτερη αποχή ήταν το 2008 όπου στον πρώτο γύρο έφτασε το 10.38% ενώ μαζί με τα ποσοστά των άκυρων και των λευκών στον δεύτερο γύρο έφταναν περίπου το 13%.

Τώρα η αποχή στον πρώτο γύρο έφτασε το 16.86% (91.957) και στον δεύτερο 18.42% (100.484). Τα ποσοστά της αποχής μαζί με τα άκυρα και τα λευκά τα οποία άκυρα στον δεύτερο γύρο διπλασιάστηκαν ενώ τα λευκά τριπλασιάστηκαν, έφτασαν στον πρώτο γύρο στο 20% και στο δεύτερο κοντά στο 25%.

Τα ποσοστά αυτά δείχνουν την έντονη δυσαρέσκεια του κόσμου για όλους τους υποψηφίους. Δείχνει ότι υπάρχει στην κοινωνία ένα μεγάλο κενό ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται σε αναζήτηση. Ο Λιλλήκας προσπάθησε να το καρπωθεί αυτό το κομμάτι στον πρώτο γύρο αλλά δεν τα κατάφερε.

Αυτό όμως δείχνει τους κινδύνους που υπάρχουν για την κοινωνία αν η Αριστερά συνεχίσει την ίδια πολιτική. Για το κενό αυτό μεγάλη ευθύνη φέρει το ΑΚΕΛ και οι πολιτικές του, οι οποίες ουσιαστικά δεν ήταν διαφορετικές από τα υπόλοιπα κόμματα. Αυτό το κενό πρέπει να το καλύψει η αριστερά με ένα αντιμνημονιακό πρόγραμμα, ένα πρόγραμμα που να εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες των εργαζόμενων και των χαμηλών στρωμάτων. Διαφορετικά  θα  το καλύψει η δεξιά και η ακροδεξιά!

Ήττα του Μαλά, ήττα της πολιτικής της διαχείρισης του συστήματος

Μεγάλος ηττημένος στις φετινές εκλογές είναι ο Μαλάς, και το ΑΚΕΛ. Παρόλο που η τακτική που προσπάθησε να ακολουθήσει το ΑΚΕΛ στηρίζοντας Μαλά ήταν να στηρίξει έναν ανεξάρτητο υποψήφιο για να τον στηρίξουν και τα άλλα κόμματα του μεσαίου χώρου, αυτό δεν έγινε.

Στον πρώτο γύρο το ΑΚΕΛ έχασε 20% των ψηφοφόρων του, και 5% της εκλογικής του δύναμης . Στον δεύτερο γύρο, (παρόλο που το 42% αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο τμήμα των κυπρίων) στην ουσία η αύξηση των ψήφων του αντικατόπτριζε την  αντίθεση των ψηφοφόρων στη νίκη του Αναστασιάδη.  Φυσικά η μείωση γενικότερα των ποσοστών του ΑΚΕΛ  σε όλη την εκλογική διαδικασία είναι  αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης του συστήματος που εφάρμοσε το ΑΚΕΛ τα τελευταία κυρίως δύο χρόνια, η οποία οδήγησε στο να εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας, να κάνουν περικοπές, να φέρουν την τρόικα και έτσι να ταυτιστούν με την ανεργία και την φτώχεια, τα «κοινωνικά παντοπωλεία» και τα συσσίτια.

Τα αποτελέσματα των εκλογών δίνουν ένα πολύ ισχυρό μήνυμα για την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Που παρόλα αυτά δεν φαίνεται να μαθαίνει! Το κύριο μήνυμα είναι όχι μόνο ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι αδύνατο να το διαχειριστείς αλλά και ότι οι συμπράξεις  με τη δεξιά σε οδηγούν στην καταστροφή! Κι όμως  από την επόμενη μέρα των εκλογών το ΑΚΕΛ  ανακοίνωσε ότι υπάρχει ανάγκη ενότητας των πολιτικών δυνάμεων για να αντιμετωπιστεί η κρίση! Ενότητα δηλαδή ανάμεσα στους ανέργους, τους χαμηλόμισθούς με τους μεγαλοκαρχαρίες και τους εκπροσώπους τους! Ανέφερε ότι θα κάνει αντιπολίτευση αλλά μόνο εκεί που θα θίγονται τα «καλώς νοούμενα» συμφέροντα των εργαζομένων!

Εποχή σκληρών επιθέσεων! Το εργατικό κίνημα πρέπει να προετοιμαστεί για σκληρούς αγώνες!

Είμαστε σίγουροι όμως ότι η βάση του ΑΚΕΛ, ο κόσμος του ΑΚΕΛ έχει καταλάβει ότι η διαχείριση του συστήματος δεν μπορεί να αποτελέσει επιλογή πλέον. Χρειάζεται να ξεκινήσει μια διαδικασία αυτοκριτικής στο εσωτερικό του ΑΚΕΛ, που να οδηγήσει σε ουσιαστική αλλαγή πολιτικής γραμμής. Οι μέχρι σήμερα πολιτικές ενσωμάτωσης και διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος οδηγούν σε τραγικά αποτελέσματα.

Μπήκαμε σε μια εποχή που το κεφάλαιο θα πάρει  πίσω ότι έχει παραχωρήσει  την προηγούμενη περίοδο ανάπτυξης. Σε αυτές τις συνθήκες, με έναν καθαρά νεοφιλελεύθερο πρόεδρο, η μόνη επιλογή που έχει η Αριστερά, το ΑΚΕΛ αλλά και οι μικρές δυνάμεις της υπόλοιπης Αριστεράς, μαζί με τα συνδικάτα είναι η προετοιμασία για το ξεκίνημα αγώνων ενάντια στις επιθέσεις που έρχονται.

Η δεξιά και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της,  δεν αντιμετωπίζονται με ήπιες/συναινετικές πολιτικές και χαϊδολογώντας τους εκπροσώπους της! Όπως είναι οι πολιτικές της  σκληρές και άπληστες τόσο σκληρές πρέπει να είναι και οι αντιδράσεις και οι διεκδικήσεις του κινήματος!

Πηγη http://nedacy.wordpress.com

Μπορει ο Μαλας να προστατεψει τα συμφεροντα των εργαζομενων

Υποστηρίζεται από αρκετούς συντρόφους της πέραν του Ακελ αριστεράς η ανάγκη για στήριξη της υποψηφιότητας Μαλα στις επόμενες προεδρικές εκλογές σαν η επιλογή που θα εξασφαλίσει το πιο ευνοϊκό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα δοθούν οι επόμενοι κοινωνικοί και εργατικοί αγώνες

Παρόλο που κατανοώ την θέση των συντρόφων θα ήθελα να έβαζα δυο επιχειρήματα ενάντια σε αύτη την άποψη τόσο για προβληματισμό όσο και για στήριξη της θέσης για λευκό.

Σίγουρα οι επόμενοι αγώνες θα έχουν να αντιμετωπίσουν την προσπάθεια καταστολής από μια δεξιά κυβέρνηση, Όμως τι έκαμε το Ακελ και η κυβέρνηση του όσο αφόρα τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου; Απλά δεν τους έδωσε, τους σταμάτησε χωρίς καν να χρειαστεί καταστολή.Τέτοιους αγώνες είναι που χρειάζεται η κοινωνία; Είναι χαρακτηριστικό το ότι συμφώνησε ολόκληρο μνημόνιο,

πέρασε μια σειρά μνημονιακους νόμους χωρίς να χαθεί ούτε μια εργατοώρα.Παρά πέρα αυτό συνέτεινε στο να διαμορφωθεί μια άποψη ηττοπάθειας μέσα στο κίνημα και την κοινωνία και ένα ποσοστό 60%+.. υπέρ του μνημονίου.

Αύτη η πολιτική θα συνεχιστεί και στην περίπτωση που ο Μαλας καταφέρει να κερδίσει την προεδρία, γιατί η πολιτική αύτη είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας του Ακελ να προτείνει λύσεις πέρα από την διαχείριση του καπιταλισμού, ούτε καν μεταρρύθμισης του.

Ασφαλώς και με το Ακελ στην αντιπολίτευση θα υπάρξουν αγώνες.Όμως λογω της αδυναμίας του να προτείνει λύσεις περά από την διαχείριση του συστήματος θα προσπαθεί να καπελώνει αυτούς τους Αγώνες και να τους κρατεί κάτω από τον έλεγχο του με αποτέλεσμα να απογοητεύει και να δημιουργεί προϋποθέσεις ήττας έτσι ώστε να δικαιολογεί τις αδυναμίες του.Επομένως λοιπόν το ζήτημα δεν είναι άπλα Μαλας η Αναστασιάδης άλλα η ιδία η πολιτική συμβιβασμού που ακλουθεί το Ακελ. είναι αυτή η πολιτική που έβαλε τις βάσεις για την ήττα των εργαζομένων τόσο στις επόμενες προεδρικές εκλογές όσο και εργασιακά κοινωνικά ζητήματα και αγώνες.

Είναι αυτή η πολιτική του συμβιβασμού που απογοητεύει και σπρώχνει είτε στην αδράνεια είτε στις εθνικιστικές και ακροδεξιές επιλογές μια σειρά νεολαίους και εργαζόμενους.

Έτσι ενώ με την ψήφο στον Μαλα υπάρχει αλληλεγγύη με το πιο ταξικά συνειδητοποιημένο κομμάτι της κοινωνίας από την άλλη χάνεται το λιγότερο μεν ταξικά συνειδητοποιημένο, άλλα πιο αγωνιστικό και εν δυνάμει ταξικά συνειδητοποιημένο στους νέους αγώνες για μια νέα αριστερά και μια νέα κοινωνία.

Η θέση λοιπόν για λευκό ειδικά τον πρώτο γύρο των εκλογών έχει το νόημα.του ότι κανένας από τους υποψηφίους δεν μπορεί να προστατέψει αποτελεσματικά τους εργαζόμενους και την κοινωνία .Για να γίνει αυτό χρειάζονται ένα πρόγραμμα και μια σειρά από αγώνες που να αμφισβητούν την λογική του συστήματος και να βάζουν τις βάσεις για το κτίσιμο μιας νέας Αριστεράς

Ένα τέτοιο πρόγραμμα πρέπει να περιλαμβάνει

*Την άρνηση πληρωμής του χρέους που φορτώνουν στον κυπριακό Λαό τα παράσιτα του διεθνούς και ντόπιου χρηματοπιστωτικού συστήματος

*την κατάργηση του μνημονίου που υποδουλώνει τους εργαζόμενους και την κοινωνία στους πιο πάνω

*Την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των βασικών μονοπωλίων κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο έτσι που να γίνει εφικτός ο σχεδιασμός της οικονομίας με τρόπο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνίας και όχι των κεφαλαιοκρατών.

*το κτίσιμο ενός κοινού μετώπου των εργαζομένων στην Κύπρο το οποίο να προωθήσει τα πιο πάνω

*Το κτίσιμο ενός πανευρωπαϊκού μετώπου για συντονισμό των αγώνων των κυπρίων εργαζομένων με αυτό των εργαζομένων στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Προεδρικές: Σχόλια για το πρώτο διακαναλικό ντιμπέιτ για την Οικονομία

Λίγα σχόλια για το πρώτο διακαναλικό ντιμπέιτ των τριών υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές σχετικά με την οικονομία.

Το διακαναλικό ντιμπέιτ ανάμεσα στους τρεις υποψηφίους για τις προεδρικές εκλογές δεν μας είπε και πολλά καινούρια πράγματα. Αυτό που ανέδειξε ήταν ότι οι υποψήφιοι διαφέρουν πολύ λίγο στις θέσεις τους.

Πώς θα διακυβερνήσουν

Και οι τρείς υποψήφιοι προτείνουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας με το ένα ή το άλλο όνομα. Κυβέρνηση εθνικής ενότητας ο Αναστασιάδης, με όσους συμφωνούν με το πρόγραμμα του. Ο Μαλάς προτείνει εθνικό συνασπισμό και ο Λιλλήκας τελικά μας είπε μόνο ότι θα βάλει νέα πρόσωπα χωρίς να προσδιορίζει χώρο. Όλοι θα διακυβερνήσουν συλλογικά, τότε γιατί είναι ξεχωριστοί; Και ποιοι θα είναι η αντιπολίτευση;

Μνημόνιο

Οι αναλυτές μετά το ντιμπέιτ έλεγαν ότι ο Λιλλήκας διαφώνησε με το μνημόνιο, και είναι αλήθεια ότι ο Λιλήκας προσπαθεί σκληρά να παρουσιάσει επικοινωνιακά αυτή την εντύπωση. Όμως αυτό που είπε μόνο είναι ότι δεν θα υπογράψει χωρίς να το δει πρώτα! Οπότε όπως και οι δύο άλλοι υποψήφιοι οι οποίοι θα υπογράψουν «γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς» έτσι και ο Λιλλήκας, βλέποντας ειδικά όλες τις υπόλοιπες θέσεις του, καθώς και το γεγονός ότι η ΕΔΕΚ ψήφισε ήδη τα μνημονικά μέτρα, είναι σίγουρο ότι θα υπογράψει το μνημόνιο. Κανένας τους λοιπόν δεν διαφώνησαν επι τοις ουσίας με την λογική να φορτωθούν τα χρέη που δημιούργησαν οι τράπεζες στις πλάτες των εργαζομένων και να δεχτούν την απαρχή της οικονομικής, κοινωνικής και εθνικής υποδούλωσης.

Ανάπτυξη

Όλοι συμφωνούσαν ότι αυτό που πρέπει να γίνει είναι ανάπτυξη. Πώς θα γίνει αυτό όμως; Και σε αυτό όλοι συμφωνούσαν! Θα δώσουν κίνητρα – δηλαδή κι άλλες φορολογικές ελαφρύνσεις, άλλα δισεκατομμύρια στις τράπεζες, τους μεγαλοεπιχειρηματίες – ακόμη κι αν αυτοί μέχρι και σήμερα αρνούνται να προχωρήσουν σε ανάπτυξη.

Μετά το πρώτο μνημόνιο – η φαντασία στην εξουσία

Εκεί υπήρχε η πλήρης φαντασία στην εξουσία! Από τη μία ο Αναστασιάδης να εκθειάζει τον Σαμαρά και την διαχείριση που έκανε στο τελευταίο μνημόνιο, το οποίο έδωσε άλλα 39 δις στις τράπεζες και έκανε 11 δις περικοπές που ρίχνει κι άλλο στην εξαθλίωση τον ελληνικό λαό, μέχρι να προτείνει θέσεις που μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ τις έχουμε ακούσει! Δήλωσε ότι θα φτάσει μέχρι και για αναστολή πληρωμής του χρέους ή και πάγωμα πληρωμής του χρέους! Βέβαια στην αρχή και στο τέλος του ντιμπέιτ φάνηκε η πραγματική πρόθεση του Αναστασιάδη: πάνω από όλα πρέπει να μην στεναχωρήσουμε και να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις στους δανειστές μας – δηλαδή να αποπληρώσουμε όλα τα δάνεια και να δεχτούμε όλους τους όρους που θα μας βάλουν.

Η μεταβολή του όμως από την μία θέση στην άλλη δείχνει την αδυναμία που νοιώθει αυτή τη στιγμή ο Αναστασιάδης. Δεν μπορεί να υπερασπιστεί τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται στην ΕΕ καθαρά και ανοιχτά οπότε και τώρα κάνει τρίπλες για να μην χάσει τον κόσμο.

Ο Μαλάς πρότεινε απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που είναι φανερό ότι κάτι τέτοιο δεν το αποδέχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Την ίδια στιγμή είναι κάτι που ούτε η κυβέρνηση του μέχρι τώρα δεν το έβαζε αλλά αντίθετα υποχώρησε στις πιέσεις της Τρόικας και της διεθνούς και ντόπιας άρχουσας τάξης και δέχτηκε όλα τα μνημονικά μέτρα. Τόσο η απευθείας ανακεφαλαιοποίηση όσο και η αποφυγή δεύτερου μνημονίου που προτείνει ο Μαλάς προϋποθέτουν σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια τέτοια σύγκρουση όμως για να γίνει χρειάζεται να στηρίζεται σε μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, κάτι που ούτε ο Μαλάς ούτε το ΑΚΕΛ φαίνεται να έχουν την διάθεση και την δυνατότητα να το κάνουν αφού δεν το έκαναν ούτε για το πρώτο μνημόνιο.

Από την άλλη ο Λιλλήκας, ο οποίος δεν θέλει να υπογράψει μνημόνιο που θα παραχωρήσει την εθνική κυριαρχία της Κύπρου είναι διατεθειμένος να πουλήσει την εθνική κυριαρχία μας πάνω στο αέριο πριν καν το αντλήσουμε!. Με την πρότασή του για να πουληθεί ένα 40% των αερίων στις 5 μεγάλες πολυεθνικές και σε Κίνα Αίγυπτο και Λίβανο, στην ουσία πουλάει την εθνική κυριαρχία πάνω στο αέριο και έτσι παρουσιάζει ότι θα λυθεί το πρόβλημα του χρέους και της κρίσης!

Ιδιωτικοποιήσεις

Αυτό ήταν και το ζήτημα με το οποίο ξεκίνησε το ντιμπέιτ. Μόνο ο Μαλάς ήταν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Ο Λιλλήκας το προτείνει την ιδιωτικοποίηση από την αρχή του αερίου σαν μόνη λύση ενώ ο Αναστασιάδης χρησιμοποίησε όλους τους δυνατούς τρόπους για να περιγράψει τις ιδιωτικοποιήσεις αποφεύγοντας την λέξη ιδιωτικοποίηση! Αναφέρθηκε σε μετοχοποίηση, σε στρατηγικό επενδυτή τα οποία είναι όμως άλλες λέξεις για να περιγράψουν την επί τοις ουσίας ιδιωτικοποίηση!

Και ενώ οι ιδιωτικές τράπεζες καταρρέουν και φορτώνουν τα βάρη της κατάρρευσης στους εργαζόμενους και την κοινωνία κανένας δεν τα έβαλε με την ιδιωτική πρωτοβουλία, κανένας δεν ζήτησε ευθύνες από τους μεγαλοκαπιταλιστές που ελέγχουν τις τράπεζες.

Όλοι συμφωνούν με τις περικοπές στο δημόσιο, και όλοι συμφωνούν με τις φοροελαφρύνσεις σαν μέσο ανάπτυξης. Όλοι έλεγαν και ξανάλεγαν χωρίς να εξηγούν πώς η επιχειρηματικότητα και η ανάπτυξη και η επιστημονικότητα θα λύσει το πρόβλημα της ανεργίας και πώς τελικά αυτή η ανάπτυξη θα γίνει.

Συμφωνούν να κόψουν από τους εργαζόμενους, να δημιουργήσουν κι άλλους άνεργους και να μην πάρουν φόρους από το κεφάλαιο, από τους εργοδότες, από τους ντιβέλοπερς και τους ξενοδόχους (κύριοι τομείς στην οικονομία μας) που αυτό δημιουργεί και το πραγματικό πρόβλημα, μαζί με τις τράπεζες στην οικονομία!

Ρατσισμός η εύκολη λύση

Όλοι με μεγάλη ευκολία ανέφεραν στα δισεκατομμύρια που θα πάρουν οι τράπεζες και όλοι με μια ευκολία έλεγαν ότι θα μας σώσουν τα ελάχιστα εκατομμύρια που δίνονται στην υγεία για να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και επιδόματα οι μετανάστες και οι τουρκοκύπριοι! (14 εκατ σύνολο οι αιτητές πολιτικού ασύλου και 5 εκατ οι τουρκοκύπριοι όλα τα τελευταία 5 χρόνια).

Ο Λιλλήκας ειδικά ανέφερε ότι η λύση θα έρθει μέσα από την απέλαση όλων των παράνομων μεταναστών και τον περιορισμό των κοινοτικών για να μην τους χρησιμοποιούν σαν φτηνό εργατικό δυναμικό, κανείς όμως δεν ανέφερε ότι θα πρέπει να κυνηγηθούν οι εργοδότες που δίνουν εξευτελιστικά μεροκάματα – αυτοί μάλλον θα επιχορηγηθούν για να πάρουν κύπριους άρα θα επιβραβευθούν για την δράση τους.

Πηγη¨Της Αθηνας καρυατη απο την Νεα Διεθνιστικη Αριστερα ΝΕΔΑ

Οι αιτίες της στασιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις

Σχόλιο από το «Ξεκινημα»

Το τελευταίο διάστημα είδαν το φως της δημοσιότητας τρεις δημοσκοπήσεις που δείχνουν τη διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ να εξανεμίζεται.

Συγκεκριμένα, η πρώτη δημοσκόπηση της Public Issue (10 Γενάρη) για λογαριασμό τουΣΚΑΪ έδινε την πρώτη θέση στη ΝΔ με 29%, με το ΣΥΡΙΖΑ να έρχεται δεύτερος με 28,5%. (Στην έρευνα της ίδιας εταιρείας το Δεκέμβρη η ΝΔ συγκέντρωνε το 26% και ο ΣΥΡΙΖΑ το 30,5%).

Η δεύτερη της METRON ANALYSIS για την εφημερίδα «Επενδυτής» στις 19 Γενάρη, δείχνει το ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με μόλις 0,1% (18,8% ο ΣΥΡΙΖΑ, 18,7% η ΝΔ), χάνοντας 2 ποσοστιαίες μονάδες από την περασμένη αντίστοιχη μέτρηση του Σεπτέμβρη. Μεγάλοι κερδισμένοι είναι το άκυρο-λευκό (με 10,2%) και η αποχή με 14,8%.

Στην Τρίτη, της VPRC, για την «Εφημερίδα των Συντακτών» που δημοσιεύτηκε το Σάββατο, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται ισόπαλοι με 29,5% (από 31,5% και 26,6% αντίστοιχα στην προηγούμενη έρευνα της εταιρείας το Νοέμβρη). Το λευκό, το άκυρο και η αποχή συγκεντρώνουν 32,2%.

Τα ευρήματα αυτά θέτουν το εξής ζήτημα: γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διευρύνει την κοινωνική του δυναμική (πράγμα που παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας) απέναντι σε μια κυβέρνηση που συνεχίζει την πολιτική της βάρβαρης λιτότητας και συρρίκνωσης του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των λαϊκών στρωμάτων;

Η ερμηνεία γι’ αυτό βρίσκεται στο όλο και πιο σαφές «στρογγύλεμα» των θέσεών του, που συνιστούν στην ουσία μια μετακίνηση σε όλο και πιο «δεξιές» θέσεις από τη μεριά της κυρίαρχης ηγετικής ομάδας στον ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η πλειοψηφούσα ηγετική ομάδα στον ΣΥΡΙΖΑ αντικαθιστά την άρνηση αποπληρωμής του χρέους με την επαναδιαπραγμάτευση του, όταν κορυφαία στελέχη όπως ο Δραγασάκης δηλώνουν πως «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πάρει μονομερείς ενέργειες απέναντι στην Τρόικα», όταν οι εθνικοποιήσεις έχουν εξαφανιστεί από τις δηλώσεις των επιφανών στελεχών, όταν ο Τσίπρας επισκέπτεται τον Σόιμπλε, όταν δηλώνει πως θα ακολουθήσει παρόμοια πολιτική με του Ομπάμα(¹) και όταν με την ανοχή της ηγεσίας χιλιάδες καιροσκόποι του ΠΑΣΟΚ μπαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ, θα αποτελούσε αφέλεια να νομίζει κανείς ότι τα λαϊκά στρώματα δεν θα το σημείωναν αυτό!

Η πολιτική πορεία που ακολουθεί η κυρίαρχη ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύει τα λαϊκά στρώματα! Αυτό είναι που αντανακλούν οι δημοσκοπήσεις.Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα ζητάνε έναν ΣΥΡΙΖΑ ριζοσπαστικό, που θα μπει σε τροχιά σύγκρουσης με τα μεγάλα συμφέροντα και όχι έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα τα λέει«και έτσι και αλλιώς» προσπαθώντας να συμβιβάσει τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας με τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Η πορεία που ακολουθεί η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί συνειδητή επιλογή. Δεν είναι κάποιο λάθος που η ηγεσία μπορεί να πειστεί να διορθώσει.Αυτή η πορεία θα συνεχίσει και θα εντείνεται όσο η αριστερή του βάση διαβρώνεται από τους διάφορους καιροσκόπους που συρρέουν στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή την εποχή.

Η αριστερή βάση και οι διάφορες αριστερές τάσεις και ρεύματα στον ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να επιδιώξουν να ενοποιήσουν και να ξεκαθαρίσουν τη στάση τους απέναντι σ’ αυτά τα θέματα. Χρειάζονται δυναμικές και τολμηρές πρωτοβουλίες – πάνω απ’ όλα χρειάζεται σαφή και δημόσια διαφοροποίηση από τις λανθασμένες πολιτικές επιλογές της ηγεσίας, που να απευθύνεται στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και να πιέζει την σημερινή ηγετική πλειοψηφία προς τα αριστερά.

______________________________________________

¹http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63769168 Σε αμερικανικά ΜΜΕ ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε πως η πρότασή του για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι «κάτι παρόμοιο με αυτό που προσπαθεί να εφαρμόσει στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Ομπάμα».

H ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ…ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΛΛΕΣ «ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΕΣ»

Της ΟΛΓΑΣ ΜΟΣΧΟΧΩΡΙΤΟΥ

'Εχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι εάν η Γερμανική Κυβέρνηση και το αντίστοιχο Υπουργείο Δημόσιας τάξης, ακολουθούσε τη γραμμή του κ. Δένδια, μάλλον θα είχαμε στερηθεί τον πιο ρηξικέλευθο σκηνοθέτη της θρυλικής γερμανικής Σαουμπίνε, του μεγαλύτερου και πιο καταξιωμένου θεατρικού οργανισμού αυτής της χώρας.

Και μιλάω για τον Τόμας Οστερμάιερ που έγινε διευθυντής της το 1999, στα 31 του χρόνια και εμείς τον γνωρίσαμε το 2006 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με την ανατρεπτική του«Νόρα» του Ιψεν. Εκτοτε είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τη σκηνοθετική του προσέγγιση σε πολλά κλασσικά κείμενα. Σκηνοθεσίες που έφεραν στη σκηνή την κοινωνική πραγματικότητα, μεταφέροντας μια λεκτική και φυσική βία, συχνά ακραία, περίπου ξεκοιλιάζοντας το έργο και παραθέτοντας σε κοινή θέα τα σωθικά των πασχόντων αλλά και του συγγραφέα.

Περίεργο;

Καθόλου. Ο νεαρός σκηνοθέτης προερχόταν από το χώρο που εμείς ονομάζουμε «αναρχοαυτόνομο» η «αντιεξουσιαστικό» και φυσικά είχε θητεύσει σε καταλήψεις κτηρίων της δεκαετίας του 1990.

Βαυαρός, αριστεριστής, από φτωχή οικογένεια, τεμπέλης «που δουλεύει πολύ για να θεραπευτεί από την οκνηρία» ήταν το «τρομερό παιδί του γερμανικού θεάτρου», ήταν δέκα χρόνια διευθυντής στη Σαουμπίνε. Κάνει θέατρο γιατί θέλει να μιλήσει, να δει, να δείξει τα ζόρια της πραγματικής ζωής. 

Ετσι περιγράφεται στις συνεντεύξεις που δίνει κατά καιρούς και σημειώνει με το θράσος ενός ελεύθερου ανθρώπου: 

«Αυτό που θυμάμαι από τα πρώτα μου χρόνια στο Βερολίνο είναι γκρίζος ου­ρανός και βροχή, εννέα μήνες το χρόνο. Μια πόλη γεμάτη νέους κυρίως από τη Δυτική Γερμανία, που έρχονταν εδώ για να αποφύγουν τη δουλειά και τις προ­βληματικές τους οικογένειες. Και πράγ­ματι, για πολύ καιρό δεν κάναμε σχεδόν τίποτα. Ζούσαμε κοινοβιακά στις κατα­λήψεις, κοιμόμασταν μέχρι το μεσημέρι, το βράδυ βγαίναμε. Συχνά βέβαια συμ­μετείχαμε σε διάφορες αριστερές δρά­σεις, σε αντιφασιστικές διαδηλώσεις και πορείες…»

Ελπίζουμε βέβαια με αυτά που ανακινούμε τις περίεργες αυτές μέρες που διανύουμε, να μην βάζουμε τίποτε ιδέες στον κ. Δένδια να του απαγορεύσει την είσοδο στην… Επίδαυρο.

Ακούγεται ειρωνικό και απρόβλεπτο αλλά ακόμα και σήμερα θεωρείται αναπόσπαστο μέρος του ταξιδιού στο Βερολίνο, η επίσκεψη τουλάχιστον ενός κατειλημμένου κτηρίου.

Βλέπετε, όταν η αστική τάξη αισθάνεται σίγουρη για τον εαυτόν της και την εξουσία της, επιτρέπει κάποιες νομικές παρεκβάσεις , επιτρέπει την ύπαρξη κάποιων χώρων όπου η αστική νομιμότητα υποχωρεί υπέρ της αντικουλτούρας των νέων.

Αυτό το κεκτημένο έρχεται από το Μάη του ’68 και τα κινήματα πόλης, με το στόχο της επαναοικειοποίησης του δημόσιου χώρου.

Τα κινήματα του ΄60 και ΄70 κυρίως στην Ευρώπη, δώρισαν αυτήν την καινούργια πολιτική πρακτική και στον αναρχικό χώρο που την εξέλιξε θεωρητικά, αλλά και στο νεολαιίστικο κίνημα ακόμα και το εργατικό, σε περιόδους έντονης πολιτικοποίησης και κινηματικής δράσης.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στην Ιταλία, λόγω των συνθηκών της ιστορικής στιγμής, μόνον στην Ρώμη υπήρχαν 3000 καταλήψεις κτηρίων.

Φυσικά όταν το πολιτικό σύστημα αισθάνθηκε καυτή την ανάσα ενός αυξανόμενου λαϊκού κινήματος, ακολούθησε η πιο βίαιη καταστολή, με αποτέλεσμα και την σταδιακή εξαφάνιση του φαινομένου.

Από της δεκαετίες του 60’- ’70 και τις διεργασίες που συντελέστηκαν, πράγματι το κίνημα των καταλήψεων υπήρξε σημαντικό τμήμα της αντικουλτούρας που διαμορφώθηκε, αρχικά στη διαμόρφωση του σύγχρονου αναρχισμού, αλλά στη συνέχεια επηρέασε γενικότερα τα ακτιβιστικά κινήματα των νέων, που διαμορφώνονταν όχι σε άμεση σχέση αλλά σε συνάφεια ή παράλληλα με τα κλασσικά συνδικαλιστικά και εργατικά κινήματα των τελευταίων 20 χρόνων.

Δόθηκε έτσι έμφαση στην αυθόρμητη ακτιβιστική δράση με στόχο την υπεράσπιση αυτόνομων ζωνών (όπως οι καταλήψεις εγκαταλειμμένων κτηρίων σε αστικά κέντρα), οι οποίες λειτουργούν ως ελεύθεροι χώροι στέγασης, νησίδες οικοδόμησης μη εμπορευματικών σχέσεων και δραστηριοτήτων (οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών, καλλιτεχνικών κλπ) και κέντρα μίας εναλλακτικής, αντιιεραρχικής κοινωνικοποίησης για τους συμμετέχοντες.

Ακόμα και σήμερα το φαινόμενο συνεχίζεται. Στην Ιταλία δεκάδες εγκαταλειμμένα θέατρα έχουν καταληφθεί από καλλιτέχνες και μερικά έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν ακόμα και δικαστικές αποφάσεις υπέρ τους.

Στο Λονδίνο διασώζονται με τον ίδιο τρόπο Βιβλιοθήκες που προωθούνταν προς πώληση σε ιδιώτες.

Στην Ελλάδα είχαμε παρόμοια φαινόμενα όπως την υπερεικοσαετή κατάληψη της περίφημης «Βίλλας Αμαλία», του κτηρίου επί της οδού Λέλας Καραγιάννη, της Αγοράς της Κυψέλης, μερικά πτωχευμένα Δημοτικά Κυλικεία, αλλά και το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ κ.α.

Το κίνημα των πλατειών και η ανάγκη υπεράσπισης στοιχειωδώς της έννοιας του δημόσιου χώρου, βοήθησε στην αναζωογόνηση τέτοιων πρωτοβουλιών .

Και ενώ το λαϊκό κίνημα τον τελευταίο καιρό δεν μπορεί να πει κανείς πως βρισκόταν «στα επάνω του». Και ενώ οι βουλευτές της συγκυβέρνησης είχαν ξεθαρρέψει και τέθηκαν σε επανακυκλοφορία στα γνωστά στέκια του Κολωνακίου και του Ν. Ψυχικού, ενώ μέχρι πρότινος είχαν «δοθεί για απόσυρση», φοβούμενοι τους προπηλακισμούς και κανένα ιπτάμενο κεσεδάκι γιαούρτης, ξαφνικά η Συγκυβέρνησηκήρυξε τον πόλεμο στην «ανομία» γενικώς και την ριζοσπαστική κινηματικότητα, προσπαθώντας να κλείσει έστω και την τελευταία ρωγμή αμφισβήτησης της αποθέωσης της εμπορευματοποίησης κάθε κοινωνικού αγαθού και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας , με ταυτόχρονη επίθεση στηναριστερά και το ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλοδαποί μικροπωλητές, καταλήψεις, γκαζάκια, καλάζνικωφ. Ξαφνικά η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι. Απαιτείται από το σύστημα , τουλάχιστον προς ώρας, αυτολογοκρισία ακόμα και στις εκφράσεις των βουλευτών, απαιτούν δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μάλιστα με το κείμενο γραμμένο από τους ίδιους.

Όταν τα πράγματα αγριεύουν, σημαίνει ότι το αστικό πολιτικό σύστημα είναι ανασφαλές και καθόλου σίγουρο για την κυριαρχία του. Και τότε είναι διπλά επικίνδυνο.

Και τότε το κίνημα και η Αριστερά πρέπει να επαγρυπνούν διπλά.

Γιατί εκτός από μπαρούτι, μυρίζει και …παγίδα

Απο την ΙΣΚΡΑ