Ανοιχτή Επιστολή των Γυναικών της Χαλκιδικής

Ανοιχτή Επιστολή των Γυναικών της Χαλκιδικής

Posted in Κινήματα Πόλης, Περιβάλλον, Οικολογία, Πολιτική, επικαιρότητα on Απριλίου 26, 2013 by ilesxi

Ιερισσος γυναικες στα φυλακια 21-4-13, φωτ. Μάριος Λώλος

“Είμαστε οι προγιαγιάδες που ζήσανε την κατοχή κι αποφασίσαμε ποτέ ξανά φασισμός. Είμαστε οι γιαγιάδες που ζήσανε τον εμφύλιο κι είπαμε ποτέ ξανά πόλεμος. Είμαστε οι μάνες που είδαμε τα παιδιά μας μετανάστες κι είπαμε πότε πια ρατσισμός. Είμαστε οι κόρες που ζήσαμε τη χούντα κι είπαμε ποτέ ξανά απολυταρχικό καθεστώς. Είμαστε οι εγγονές που δε ζήσανε ούτε κατοχή, ούτε εμφύλιο, ούτε μετανάστευση, ούτε χούντα και τώρα τα ζούμε όλα μαζί. Είμαστε οι δισέγγονες που ονειρεύονται, ελπίζουν, και απαιτούν ένα καλύτερο αύριο.

Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν ξέραμε πόσο τσούζουν τα χημικά, τί είναι το μααλόξ, τί σημαίνει ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΕΚΑΜ. Μέχρι πριν λίγο καιρό πιστεύαμε ότι η ΕΛ.ΑΣ υπάρχει για να προστατεύει τους πολίτες. Πιστεύαμε ότι το κράτος και οι λειτουργοί του βρίσκονται εκεί για να προάγουν τα συμφέροντα των πολιτών και να διασφαλίζουν τα δικαιώματά τους.

Μας έριξαν χημικά, μας κυνήγησαν, μας χτύπησαν, μας συνέλαβαν, μας ανέκριναν, μπούκαραν στα σπίτια μας και στα σχολεία μας. Μας κατηγόρησαν ότι δε σεβόμαστε τους νόμους. Μας χαρακτήρισαν αμόρφωτες, απληροφόρητες, ανυπάκουες, ψεύτρες – μέχρι και τρομοκράτισσες!

Όλα αυτά τα αντέξαμε. Άλλωστε εμείς φέραμε τα παιδιά μας στον κόσμο με ανείπωτο πόνο και τα μεγαλώνουμε με απίστευτο κόπο. Δεν μας πτοούν οι τρομοκρατικές τους πρακτικές.

Τώρα όμως χτυπάνε τους εγγονούς, τους γιούς, τους πατεράδες, τους αδερφούς μας. Τους αρπάζουνε μες στη νύχτα μπροστά στα τρομαγμένα μάτια των παιδιών μας. Τους κλειδώνουν στις φυλακές σαν κοινούς εγκληματίες με κατασκευασμένες κατηγορίες.

Λένε ότι υπερασπίζονται τη νομιμότητα!

Καταπατώντας νόμους και δικαιώματα;

Λένε ότι προωθούν με κάθε κόστος τις επενδύσεις προς όφελος του λαού!

Ασκώντας βία και τρομοκρατία στο λαό;

Λένε ότι οι αποφάσεις της δικαιοσύνης πρέπει να είναι σεβαστές!

Προκαταβάλλοντας τες και αγνοώντας τες όταν δε συμφωνούν;

Λένε ότι υπερασπίζονται τη δημοκρατία!

Προσβάλλοντας το τεκμήριο της αθωότητας που είναι μια από τις θεμελιώδεις αρχές της;

Καλούμε τις γυναίκες όλης της Ελλάδας, όλου του κόσμου, να σταθούν δίπλα στον αγώνα μας. Σ΄ έναν αγώνα αξιοπρέπειας. Σ΄ έναν αγώνα για την προστασία του μέλλοντος των παιδιών μας, του περιβάλλοντος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σ΄ έναν αγώνα όπου οι ζωές των παιδιών μας να είναι πάνω απ΄τα κέρδη των εταιρειών. Κάνουμε έκκληση σε όλες σας! Ζητάμε τη στήριξη, συμπαράσταση και αλληλεγγύη σας, με όποιο τρόπο μπορείτε!

Καταγγέλλουμε την κατασκευή ενόχων και την ποινικοποίηση κοινωνικών αγώνων. Καταγγέλλουμε την αστυνομική βία, την κρατική καταστολή και τις δικονομικές αυθαιρεσίες. Καταγγέλλουμε τις τηλεοπτικές δίκες και καταδίκες.

Απαιτούμε την αποφυλάκιση των πατεράδων, γιών και αδερφών μας. Απαιτούμε άμεση, δίκαιη, αμερόληπτη και διαφανή απόδοση δικαιοσύνης.

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα μας βρούνε απέναντί τους. Εμάς, τις προγιαγιάδες, τις γιαγιάδες, τις μάνες, τις κόρες, τις εγγονές και τις δισέγγονες. Όλες

Ποιος δρόμος για την Κύπρο;

Ποιος δρόμος για την Κύπρο;
Κατηγορία: Κύπρος, Οικονομική Κρίση
Του Ανδρέα Παγιάτσου






«Αυτό είναι το αδιέξοδο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η Κύπρος: Δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την προοπτική της Ευρώπης, αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει και εντός της Ευρώπης»

Με αυτά τα λόγια ο βρετανικός Guardian[1] περιγράφει με τον πιο ακριβή τρόπο την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η άρχουσα τάξη, το μεγάλο κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι,  στην Κύπρο.

Ο κυπριακός λαός δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει στο πλήρες της μέγεθος την καταστροφή με την οποία είναι αντιμέτωπος. Ψάχνει όμως απαντήσεις σ’ αυτό που διαισθάνεται πως είναι τραγικό για το μέλλον και για την επιβίωσή του, κι οδηγείται μαζικά στο συμπέρασμα της εξόδου από την ΕΕ.

Δημοσκόπηση που έγινε στη διάρκεια των κρίσιμων ημερών της απόφασης για το κούρεμα έδωσε ένα αποτέλεσμα που είναι πρωτόγνωρο για χώρα που ανήκει στην ΕΕ και την Ευρωζώνη: το 67,3% των Κυπρίων είναι υπέρ της εξόδου από την Ευρωζώνη. Μάλιστα, πρόκειται για ένα εξαιρετικά ηχηρό 67%: το 43,7% δηλώνουν «απόλυτα σύμφωνοι» ότι πρέπει η Κύπρος, ένα άλλο 23,6% δηλώνει «σύμφωνοι», ενώ μόνο 24% διαφωνούν με την έξοδο![2]

Η Αριστερά, είτε στην Κύπρο, είτε στην Ελλάδα είτε αλλού πρέπει να στηρίξει το «όχι» αυτό των Κυπρίων εργαζομένων και νέων. Από κάπου αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσει – κάποιος πρέπει να πει στην ΕΕ και τα κοράκια που την κυβερνούν, «φτάνει πια», δεν σας φοβόμαστε. Έχοντας πει αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε δύο σημεία.

Το πρώτο, αν ο κυπριακός λαός μείνει μόνος του, αν δεν νοιώσει συμπαράσταση, αν η Αριστερά δεν σταθεί δίπλα του, το κύμα προπαγάνδας που θα ακολουθήσει από την κυπριακή άρχουσα τάξη και τους ευρωπαίους συνεταίρους της, θα προκαλέσει σύγχυση και μπορεί να δούμε ακόμα και μεταστροφή στο κλίμα.

Το δεύτερο είναι ότι η Αριστερά οφείλει, την ίδια στιγμή που υποστηρίζει το αίτημα και τη διάθεση του κυπριακού λαού να φύγει από την Ευρωζώνη, να εξηγεί ότι η επιστροφή στη λίρα, από μόνη της δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα.


Η επιστροφή στη λίρα από μόνη της δεν φτάνει

Η «επιστροφή στη λίρα» δεν θα σημαίνει επιστροφή στο παρελθόν, όταν η λίρα ήταν ένα σκληρό νόμισμα και η κυπριακή οικονομία λειτουργούσε στα πλαίσια ενός ευνοϊκού διεθνούς περιβάλλοντος, ελκύοντας κεφάλαια από παντού (καθώς αποτελούσε σημαντικό χρηματοπιστωτικό κέντρο στην περιοχή).

Σήμερα η κρίση δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο, η Κύπρος σαν χρηματοπιστωτικό κέντρο έχει καταστραφεί και οι τράπεζες της είναι χρεοκοπημένες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες:
Η επιστροφή στη λίρα δεν θα λύσει το πρόβλημα του χρέους, αντίθετα θα το μεγεθύνει, καθώς η λίρα θα υποτιμηθεί κι έτσι το χρέος, σε λίρες, θα εκτοξευτεί. Με άλλα λόγια, η επιστροφή στη λίρα θα πρέπει να συνοδεύεται από την άρνηση αποπληρωμής του χρέους που έχει συσσωρεύσει η Κύπρος, διαφορετικά η αιμορραγία θα συνεχίσει και η οικονομία δεν θα έχει καμία ελπίδα να ορθοποδήσει.
Η επιστροφή στη λίρα δεν λύνει το πρόβλημα των τραπεζών. Οι κυπριακές τράπεζες έχουν χρεοκοπήσει, και ο μόνος τρόπος να ορθοποδήσουν, χωρίς να καταστραφούν οι ζωές των Κυπρίων εργαζομένων, είναι να εθνικοποιηθούν, να ανακεφαλαιοποιηθούν με λίρες που θα τυπώνει η κυπριακή Κεντρική Τράπεζα και το κράτος να εγγυηθεί τις καταθέσεις των λαϊκών στρωμάτων.
Η επιστροφή στη λίρα, από μόνη της, δεν λύνει το πρόβλημα της ύφεσης. Η κυπριακή οικονομία είναι αντιμέτωπη σήμερα με μια εφιαλτική βουτιά κι αυτό δεν θα το σταματήσει τυχόν επιστροφή στη λίρα. Αντίθετα μπορεί να προκαλέσει, βραχυχρόνια, μια βαθύτερη αποσταθεροποίηση. Η λίρα θα υποτιμηθεί και το κόστος των εισαγωγών (αυτοκίνητα, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά αγαθά, πετρέλαιο, κλπ) θα εκτιναχθεί.  Η Αριστερά οφείλει να τα πει αυτά, για να μην έχει ο κόσμος αυταπάτες για «δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα».
Η ύφεση θα βαθύνει κι από το γεγονός ότι το κεφάλαιο, είτε κυπριακό είτε ξένο, θα σαμποτάρει την κυπριακή οικονομία αν νοιώσει ότι οι πολιτικές που το υπηρετούν καλύτερα (η παραμονή δηλαδή μέσα στην Ευρωζώνη, κλπ) δεν εφαρμόζονται.


Απάντηση

Για όλους τους πιο πάνω λόγους (και χωρίς αυτοί να αποτελούν βέβαια μια ολοκληρωμένη οικονομική ανάλυση) η έξοδος από την ευρωζώνη και η επιστροφή στη λίρα μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για την κυπριακή οικονομία μόνο αν συνοδεύεται από:

1.       Την άρνηση αποπληρωμής του κυπριακού χρέους

2.      Την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος

3.      Την εφαρμογή μέτρων προστασίας της οικονομίας όπως τον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων (που εφαρμόζεται ήδη τώρα, επί «ευρώ») αλλά και τον έλεγχο των εισαγωγών και εξαγωγών.

4.     Την εθνικοποίηση των σημαντικών τομέων της οικονομίας, για να μπορεί να αντιμετωπιστεί το αναπόφευκτο σαμποτάζ από το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο,

5.      Και τον σχεδιασμό της οικονομίας για τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου

Αυτά τα μέτρα βέβαια σημαίνουν μετωπική σύγκρουση με το κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο – μετωπική σύγκρουση με τις λεγόμενες «αγορές». Γι’ αυτό και μόνο μια κυβέρνηση των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων μπορεί να τα εφαρμόσει. Μια κυβέρνηση η οποία να είναι έτοιμη να στηριχτεί στα λαϊκά στρώματα για να δώσει τη μάχη ενάντια στο σύστημα. Κι αυτό σημαίνει:

6.     Κοινωνικό και εργατικό έλεγχο και διαχείριση σ’ όλο το φάσμα της οικονομίας, πραγματική δημοκρατία με εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους, στηριγμένους σε λαϊκά συμβούλια και συνελεύσεις, στο κοινωνικό επίπεδο

Κάτι τέτοιο ασφαλώς θα θέσει αργά ή γρήγορα το «γεωπολιτικό» ζήτημα – τη στρατηγική σημασία της Κύπρου και το μικρό της μέγεθος που την κάνει ευάλωτη. Οι μέχρι σήμερα συμμαχίες της Κυπριακής άρχουσας τάξης, με την ΕΕ, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Ρωσία, μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα. Χρειάζεται αναζήτηση των πραγματικών συμμάχων του κυπριακού λαού, κι αυτό απαιτεί:

7.       Διεθνισμό.

Το κυπριακό εργατικό κίνημα μπορεί να στραφεί για συμπαράσταση στο ελληνικό εργατικό κίνημα αλλά όχι μόνο: υπάρχουν οι βάσεις για προσέγγιση στη βάση των κοινών ταξικών συμφερόντων και τους Τουρκοκύπριους γείτονές του και με τους Ευρωπαίους εργαζόμενους ξεκινώντας από το Νότο, αλλά και τους άλλους γειτονικούς λαούς (ας μην ξεχνάμε την Αραβική «Άνοιξη»).

Από τη στιγμή που μια κυβέρνηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στην Κύπρο αναλάβει την εφαρμογή ενός προγράμματος όπως το παραπάνω, αυτό θα δημιουργήσει αλυσιδωτές αναταράξεις σε όλες τις χώρες που την περιβάλλουν. Έτσι έγινε στη Λ. Αμερική, όπου μετά τη Βενεζουέλα ακολούθησαν μια σειρά άλλες χώρές, έτσι έγινε και στον αραβικό κόσμο μετά την επανάσταση στην Τυνησία.  Οι βάσεις για αλληλεγγύη, κοινή πάλη και ταξική συνεργασία των λαών είναι πραγματικές


Καθήκοντα της Αριστεράς

Και στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα όπως και στη μία χώρα μετά την άλλη, σήμερα, την εποχή της βάρβαρης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος το να παρθούν τα πιο πάνω μέτρα δεν αποτελεί κάποιου είδους ιδεολόγημα, αλλά αδήριτη, άμεση, επιβεβλημένη ανάγκη.

Την ίδια στιγμή όμως το πάρσιμο των πιο πάνω μέτρων θέτει ευθέως το θέμα μιας εναλλακτικής σοσιαλιστικής κοινωνίας σαν απάντηση στην κρίση που μαστίζει σήμερα τον καπιταλισμό.

Εδώ καλείται να ανταποκριθεί η Αριστερά.

Το τραγικό για το κυπριακό εργατικό κίνημα είναι ότι η Αριστερά, το ΑΚΕΛ, κυβερνούσε μέχρι τον περασμένο Φλεβάρη και αποδείχτηκε δειλή, άτολμη και ανίκανη.

Το τραγικό για το ελληνικό εργατικό κίνημα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί την ελπίδα για τα εκατομμύρια των Ελλήνων εργαζομένων, ανέργων και φτωχών, στήριζε χωρίς την παραμικρή κριτική την πορεία του ΑΚΕΛ των προηγούμενων 5 χρόνων.

Θα βγάλουν συμπεράσματα οι ηγεσίες της Αριστεράς; Ή θα πρέπει να περάσουν 5 ή 10 ή περισσότερα, εφιαλτικά χρόνια προτού μια νέα γενιά αγωνιστών πάρει τη μοίρα της Αριστεράς στα χέρια της για να της δώσει την πνοή και τη φυσιογνωμία που απαιτούν οι καιροί που ζούμε;



__________________
[1] Ημερησία on line, 8 Απρ. 2013, http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26517&subid=2&pubid=113023436
[2] Τελοπτικός σταθμός Σιγμα, 20/3/203, http://www.sigmatv.com/shows/60-lepta/episodes/2203

Σχετικά νέα:
 Κύπρος: είναι ο καπιταλισμός, ανόητε… - 01/04/2013
 H 2η τραγωδία της Κύπρου! - 30/03/2013
 Κύπρος: η Pax Germanica είναι εδώ – γυμνή, αποκρουστική και ολέθρια! Ονομάζεται ΕΕ! - 29/03/2013
ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση

Μας κυβερνούν ληστές!

Μας κυβερνούν ληστές!

Κατηγορία: Οικονομική Κρίση 

Άρθρο της σύνταξης από το νέο τεύχος (368) του «Ξ» που κυκλοφορεί

Με τροπολογία που πέρασε στο παρά πέντε στη Βουλή (σε νόμο που αφορούσε τις επενδύσεις, στις 2 Απρίλη) οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ απάλλαξαν από ενδεχόμενη δίωξη διευθυντικά στελέχη τραπεζών που έδιναν θαλασσοδάνεια στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, ύψους συνολικά 200 εκ. ευρώ. Έτσι τα δάνεια που έδιναν στα κόμματά τους, οι διοικήσεις που διόριζαν αυτά τα ίδια κυβερνητικά κόμματα, δεν πρόκειται ποτέ να ερευνηθούν ποινικά και ποτέ δεν θα αποδοθούν ευθύνες! Η τροπολογία αυτή βάζει φρένο σε σχετική διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει από οικονομικούς εισαγγελείς. Έτσι τα θαλασσοδάνεια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θα τα αποπληρώσουμε εμείς, που καλούμαστε να πληρώσουμε τα χρέη των ελληνικών τραπεζών.

Μερικές μέρες πριν το κούρεμα των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες, οι συγγενείς του προέδρου, Νίκου Αναστασιάδη έβγαλαν στο εξωτερικό δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Όταν αυτό βγήκε στη δημοσιότητα, ο αδιάφθορος πρόεδρος που δεν δέχεται μύγα στο σπαθί του, δήλωσε θιγμένος και θυμωμένος, ότι έχει διατάξει πλήρη έρευνα για τους υπαίτιους της κυπριακής κρίσης.

120.000 υπεράκτιες εταιρείες σε διάφορους φορολογικούς παραδείσους εντόπισε τελικά η έρευνα της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (International Consortium of Investigative Journalists – ΙCIJ). Η έρευνα ξεκίνησε όταν ο επικεφαλής της ΙCIJ πήρε ένα ανώνυμο δέμα με ένα σκληρό δίσκο και εκατομμύρια αρχεία (2,5 εκατομμύρια κατ’ ακρίβεια) εκ πρώτης όψεως εντελώς ακατανόητα. Η έρευνα απορρόφησε ειδικούς στην αποκρυπτογράφηση των σχετικών στοιχείων και 86 δημοσιογράφους από 46 χώρες. Διάρκεσε δε 15 ολόκληρους μήνες.

Σύμφωνα με το συνδικάτο των φοροτεχνικών στη Γερμανία, το γερμανικό δημόσιο χάνει κάθε χρόνο 400 δισ. ευρώ από αυτή τη φοροδιαφυγή (πάνω από 2 φορές το μέγεθος του ελληνικού ΑΕΠ). Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρώπη χάνει κάθε χρόνο 1 τρισ. ευρώ από τη φοροδιαφυγή αυτή! 

Ένα τρισ. ευρώ κάθε χρόνο μόνο από τη φοροδιαφυγή του κεφαλαίου! [1] Ένα ποσό που θα μπορούσε να μεταμορφώσει την ευρωπαϊκή ήπειρο σε «παράδεισο» αν επενδυόταν στην πραγματική οικονομία. Αντί γι’ αυτό η Ευρώπη βυθίζεται στη χειρότερη κρίση από το β’ παγκόσμιο πόλεμο, χωρίς προοπτική και χωρίς ελπίδα.

Τουλάχιστον 300 τέτοιες υπεράκτιες εταιρίες έστησε για τους πελάτες της ο γερμανικός κολοσσός της Ντόιτσε Μπανκ, 2.900 η Ελβετική UBS… Που είναι ο Σόιμπλε που κατάγγελλε τους Έλληνες εργαζόμενους για «διεφθαρμένους» και την οικονομία της Κύπρου σαν «οικονομία καζίνο», να βάλει λίγη τάξη;[2]

Τραπεζικό απόρρητο

Γιατί όμως διαμαρτύρονται όλοι αυτοί οι κύριοι της ΕΕ και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την φοροδιαφυγή; Μπορούν με ένα απλό μέτρο να εξαλείψουν το φαινόμενο αυτό: να καταργήσουν το τραπεζικό απόρρητο! Έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να αξιοποιεί τα διάφορα παραθυράκια για να φυγαδεύει αφορολόγητα ή να «ξεπλένει» τα κέρδη από τις βρωμοδουλειές του.

Όμως δεν πρόλαβε καλά καλά να βγει στη φόρα το σχετικό δημοσίευμα και βιάστηκαν διάφοροι στην ΕΕ (με πρώτους τους Αυστριακούς αξιωματούχους) να δηλώσουν ότι δεν πρέπει με τίποτα να καταργηθεί το τραπεζικό απόρρητο.

Με άλλα λόγια, αυτό που τους πόνεσε, περισσότερο απ’ οτιδήποτε, όταν αποκαλύφθηκε ο ρόλος αυτός του μεγάλου κεφαλαίου, ήταν μήπως και μπει ζήτημα κατάργησης του τραπεζικού απόρρητου.

Μήπως, έτσι, μάθει ο κόσμος σε ποιων τα χέρια βρίσκονται τα λεφτά, πόσα είναι τελικά αυτά τα λεφτά, και που «ταξιδεύουν»…

Μήπως ο κόσμος συνειδητοποιήσει αυτό που αποκάλυψε η έρευνα του Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ελβετίας, στη Ζυρίχη, το 2011, ότι δηλαδή 147 εταιρείες όλες κι όλες ελέγχουν το 40% του συνολικού πλούτου που παράγει ο πλανήτης[3]. Κι έτσι τους μπει καμία «τρελή» ιδέα να τις εθνικοποιήσουν….

Δεν υπάρχει καμία προοπτική και καμία ελπίδα για καλύτερη ζωή μέσα από το καπιταλιστικό σύστημα. Ότι η άρχουσα τάξη κι αυτοί που κυβερνούν είναι κλέφτες και ληστές το αποδεικνύουν ξανά και ξανά τα στοιχεία που αποκαλύπτονται κάθε λίγο και λιγάκι, όσο κι αν προσπαθούν να τα κρατήσουν κρυμμένα. Είναι και ψεύτες, γιατί δεν θα μπορούσαν ποτέ να πούνε την αλήθεια στα λαϊκά στρώματα – ότι δηλαδή δεν είναι τίποτε άλλο από παράσιτα που ζουν σε βάρος της κοινωνίας, καταστρέφοντάς την. Βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι, είτε στην Ελλάδα είτε στη Γερμανία, θα συνεχίσουν να ληστεύουν τις κοινωνίες, να καταστρέφουν τις οικονομίες όσο κυριαρχούν οι «δυνάμεις των αγορών» που έχουν ένα και μοναδικό σκοπό: το κέρδος!

Τόση σήψη, τέτοιο παρασιτισμό, τέτοια καταστροφική μανία ο καπιταλισμός έχει να παρουσιάσει από την εποχή του 2ου παγκόσμιου πολέμου. Οι εκπρόσωποι του θεωρούν το σύστημά τους απόρθητο και τους ίδιους ανίκητους.

Μπροστά στο εργατικό κίνημα και τους νέους, στην Ελλάδα, την Κύπρο, τη Νότια Ευρώπη, το σύνολο της Ευρώπης και όλο τον κόσμο, υπάρχει μόνο ένας δρόμος, μόνο μια επιλογή: η κατανόηση ότι αυτό το σύστημα δεν είναι σε θέση να προσφέρει παρά μόνο πόνο, δυστυχία και αίμα! Ότι μόνο η πάλη για την ανατροπή του έχει νόημα! Κι ότι χρειάζεται να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να χτίσουμε τους πολιτικούς φορείς, που θα φέρουν σε πέρας αυτό το έργο: μαζικά κόμματα της Αριστεράς, πραγματικά ταξικά, πραγματικά σοσιαλιστικά, επαναστατικά, διεθνιστικά!

Αυτός είναι ο στόχος που θέτει το «Ξ» και γι’ αυτόν παλεύει μέσα από τις γραμμές της CWI, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και διεθνώς.

Απο το ΞΕΚΙΝΗΜΑ 

Κρατικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών. Ευκαιρία και καθήκον για την Αριστερά

Λιτότητα, περικοπές μισθών συντάξεων και επιδομάτων ,ανεργία πείνα φτώχεια, φασισμός πόλεμοι και υποβάθμιση της ανθρώπινης ύπαρξης .Αυτό είναι το παρόν και το μέλλον του παγκοσμίου οικονομικού συστήματος που ελέγχει τον κόσμο. Οι τράπεζες και οι τραπεζίτες τα χρηματιστήρια και οι χρηματιστές είναι σε διεθνές και ντόπιο επίπεδο η κυρία εξουσία που κυβερνά τον κόσμο .Αυτές είναι οι Αγορές που σε συνεργασία με τα πολιτικά κόμματα που εκφράζουν τα συμφέροντα τους επιβάλλουν τις πολιτικές τους ,Πολιτικές που χωρίς ίχνος ντροπής ονομάζουν αλληλεγγύη και βοήθεια.Δεν τους ενδιαφέρει αν δημιουργούν πεινά φτώχεια μιζέρια και θάνατο.τους ενδιαφέρει να αυξήσουν τα κέρδη τους και να αρπάξουν όσο το δυνατό περισσότερα πριν την τελική κατάρρευση του συστήματος τους.Στην Κύπρο Προσφέρουν σήμερα την “βοήθεια και αλληλεγγύη” που πρόσφεραν προηγουμένως στην Ελλάδα Πορτογαλία Ισπανία.Ιταλία και Ιρλανδία.

Οι τραπεζίτες τόσο στην Κύπρο όσο και διεθνώς την προηγούμενη περίοδο κερδοσκοπούσαν δημιουργώντας Φούσκες, φορτώνοντας τους εργαζόμενους Χρέη και κερδοσκοπώντας στα χρηματιστήρια. Σήμερα που οι πολιτικές τους οδηγούνται σε κατάρρευση φορτώνουν τις ζημιές στην κοινωνία και συνεχίζουν να κερδοσκοπούν πουλώντας τις περιουσίες των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι και η κοινωνία καταλαβαίνουν σήμερα τι σημαίνει να λειτουργούν οι τράπεζες στα χέρια των ιδιωτών και προς εξυπηρέτηση του κέρδους των τραπεζιτών.Όσο η λειτουργιά των τραπεζών παραμένει στα ιδία πλαίσια τα κέρδη θα συνεχίζουν να τα καρπούνται οι τραπεζίτες και τις ζημιές να τις φορτώνουν στους εργαζόμενους και την κοινωνία

Τόσο οι προηγούμενη κυβέρνηση, όσο και η τωρινή, φόρτωσαν τις ζημιές των τραπεζών στην κοινωνία με το δικαιολογητικό πως έχουν κοινωνικό ρόλο και δεν μπορούν να τις αφήκουν να καταρρεύσουν.

Ναι το χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει κοινωνικό ρολό και γι αυτό πρέπει να σταματήσει να εξυπηρετεί τα ιδιωτικά συμφέροντα, πρέπει να κοινωνικοποιηθεί με την συμμέτοχη των εργαζομένων και των κοινωνικών συνόλων στην διοίκηση τους, σε συνθήκες διαφάνειας και δημοκρατίας. Μόνο τότε τα κέρδη θα χρησιμοποιούθουν για το συμφέρον της κοινωνίας και θα σωθούν οι δουλειές των εργαζομένων σε αυτές.

Μπροστά στην επίθεση του κεφαλαίου που προβάλλει τις ιδιωτικοποιήσεις την λιτότητα και τις απολύσεις σαν τον μόνο τρόπο σωτηρίας του καταρρέοντος συστήματος του. Οι εργαζόμενοι και η αριστερά έχουν σήμερα μια ευκαιρία να αντεπιτεθούν αντιτάσσοντας την κρατικοποίηση-κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα.Τώρα που το χρηματοπιστωτικό σύστημα καταρρέει και οι πλειοψηφία των εργαζομένων ζει στο πετσί της αυτή την κατάρρευση και βγαζει τα συμπερασματα της για τον ρολο των τραπεζιτων.

Ταυτόχρονα αυτό το αίτημα είναι και ένα καθήκον για την αριστερά γιατί χωρίς την κοινωνικοποίηση των τραπεζών είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί η κρίση.Από την άλλη η αδυναμία της αριστεράς να προτείνει κάτι τέτοιο την φορτώνει ευθύνες γιατί αφήνει τους τραπεζίτες να οδηγούν την κοινωνία στην φτωχοποίηση χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι το ουσιαστικό.

Από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ: η χρεοκοπία της «διαπραγμάτευσης» και της «στροφής στη Ρωσία»

 

Το «όχι» της κυπριακής Βουλής της Τρίτης 19/3, χωρίς καμιά αμφιβολία γέμισε τον ελληνικό λαό με περηφάνια. Επιτέλους, κάποιος έλεγε στα κοράκια της ΕΕ «όχι». Όμως αυτό δεν κράτησε πολύ. Την εθνική υπερηφάνεια ακολούθησε σύντομα η απογοήτευση: η βουλή της 22/3 είπε «ναι» – αποφάσισε την υποταγή στην Τρόικα.

 

Στην πραγματικότητα όμως, το «ναι» στην υποταγή δεν το είπε ο κυπριακός λαός, το είπε η κυπριακή βουλή. Κάθε μέρα που περνάει μεγαλώνει η οργή στην κυπριακή κοινωνία – το «όχι» του κυπριακού λαού θα ενισχύεται στις μέρες που έρχονται. Το αν θα μπορέσει να ανατρέψει το «ναι» των βουλευτών και της κυβέρνησης είναι βέβαια κάτι πολύ δύσκολο, που όμως θα δείξει ο χρόνος.

 

Αναμενόμενο

Το «ναι» της κυπριακής βουλής ήταν στην πραγματικότητα αναμενόμενο. Κι αυτό γιατί οι Κύπριοι βουλευτές δεν υπήρχε περίπτωση να βάλουν τα συμφέροντα του τόπου και του λαού πάνω από το σύστημα το οποίο είναι ταγμένοι να υπηρετήσουν – δηλαδή τον καπιταλισμό.

 

Η σύνθεση της Κυπριακής βουλής αποτελείται στην πλειοψηφία της από ανθρώπους του κεφαλαίου – της Δεξιάς (ΔΗΣΥ) και της κεντροδεξιάς (ΔΗΚΟ). Αυτοί συμπληρώνονται από μερικούς πρώην σοσιαλιστές και νυν εθνικιστές (ΕΔΕΚ).

 

Η Αριστερά (ΑΚΕΛ) είναι ισχυρή, με πάνω από 30%, μόνο που είναι μια Αριστερά ευνουχισμένη και ανίκανη να αντιταχθεί πόσο μάλλον να ανατρέψει τις πολιτικές που υπηρετούν το κεφάλαιο. Υπάρχει τίποτα χαρακτηριστικότερο από το γεγονός ότι στην κρίσιμη συνεδρίαση της Βουλής της 22ας  Μάρτη, που είπε στην ουσία «ναι» στην Τρόικα, οι βουλευτές του ΑΚΕΛ ψήφισαν… αποχή(!!!) για να μην υποσκάψουν, είπανε, την «εθνική ενότητα» και τον πρόεδρο Αναστασιάδη στις μάχες που δίνει;(!!!)

 

Το «όχι» του λαού και το «όχι» του κεφαλαίου

Η Κυπριακή βουλή, έτσι, δεν είχε καμία εναλλακτική πρόταση έξω από τα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος. Δοκίμασε να πιέσει την Τρόικα λέγοντας «όχι» και στέλνοντας τον υπουργό οικονομικών (Σαρρή) στη Ρωσία για να διερευνήσει τις προθέσεις του ρωσικού κεφαλαίου.

 

Το «όχι» των Κυπρίων βουλευτών αντανακλούσε μια σειρά από παράγοντες. Ένας απ’ αυτούς είναι ασφαλώς η ανησυχία τους για τις λαϊκές αντιδράσεις και ο φόβος μην έχουν την τύχη των κομμάτων της τρόικας στην Ελλάδα και αλλού.

 

Ένας δεύτερος ήταν το γεγονός ότι η κυπριακή άρχουσα τάξη (της οποίας η ισχύς ξεπερνά κατά πολύ το μέγεθος του νησιού και της οικονομίας του) είχε αυξημένη αυτοπεποίθηση από μια επιτυχημένη ανεξάρτητη πορεία και ειδικές σχέσεις με τη Βρετανία, τον αραβικό κόσμο, τα ρωσικά κεφάλαια, κοκ.

 

Και τρίτος, το γεγονός ότι το «κούρεμα» της Τρόικας, δεν έκοβε τόσο τις καταθέσεις των λαϊκών στρωμάτων όσο το ίδιο το κυπριακό κεφάλαιο και τους διεθνείς συνεταίρους του, την τάξη δηλαδή που η πλειοψηφία του κυπριακού κοινοβουλίου εκπροσωπούσε. Όταν στη διάρκεια της προηγούμενης διετίας το ΑΚΕΛ εφάρμοζε πολιτικές λιτότητας, μειώνοντας τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων κατά 15% και εκτινάσσοντας την ανεργία στο 14%, οι βουλευτές του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, λέγανε «κόψτε κι άλλο», «ιδιωτικοποιείστε τα πάντα».

 

Το κούρεμα των καταθέσεων πάνω από 100.000 χτυπούσε το μεγάλο κεφάλαιο – είτε αυτό ήταν κυπριακό, είτε ρωσικό, είτε βρετανικό, κλπ. Κάτι που σήμαινε πως την επόμενη κιόλας μέρα της εφαρμογής των μέτρων της Τρόικας θα ξεκινούσε η φυγή των κεφαλαίων – ξένων και κυπριακών.

 

Έτσι το μοντέλο του υπερμεγέθους τραπεζικού τομέα και της παροχής χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, που αντιπροσωπεύει το 20% του ΑΕΠ του νησιού, πάνω στο οποίο είχε χτιστεί και μεγεθυνθεί η κυπριακή οικονομία θα κατέρρεε.

 

Η ρωσική άρνηση και το τέλος της διαπραγμάτευσης

Όταν η κυπριακή πολιτική ηγεσία είδε ότι η Τρόικα ήταν ανυποχώρητη και ότι η Ρωσία δεν ήταν διατεθειμένη να «ξελασπώσει» την Κύπρο, τότε έσκυψε το κεφάλι και υποτάχθηκε στις επιταγές της Τρόικας.

 

Αυτό δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη στις γραμμές της Αριστεράς. Από τη στιγμή που η κυπριακή πολιτική ηγεσία δεν ήταν διατεθειμένη να συγκρουστεί και να προχωρήσει σε έξοδο από το ευρώ, αντιμέτωπη με τους εκβιασμούς της Τρόικας, το μέλλον της «διαπραγμάτευσης» αυτής ήταν προδιαγεγραμμένο.

 

Το ερώτημα είναι πώς είναι δυνατό τμήματα της Αριστεράς να έχουν αυταπάτες ότι η κυπριακή άρχουσα τάξη θα στεκόταν με συνέπεια στο αρχικό της «όχι», κι επίσης, από πού ως πού η Αριστερά να περιμένει από τη Ρωσία «να μας σώσει».

 

Το πρώτο ερωτηματικό απευθύνεται στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όταν η βουλή ψήφισε «όχι», χαρακτήρισε την απόφασή της σαν «πραγματική διαπραγμάτευση». Και ναι μεν είναι αλήθεια ότι μέχρι στιγμής καμία από τις άρχουσες τάξεις των άλλων χωρών που είναι αντιμέτωπες με την κρίση του χρέους δεν «φώναξε» και δεν «κλώτσησε» περισσότερο από την κυπριακή… Το αποτέλεσμα όμως; Υποτάχθηκε.

 

Απ’ αυτό το αποτέλεσμα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να βγάλει ένα απλό και καθαρό συμπέρασμα: διαπραγμάτευση με την Τρόικα δεν μπορεί να υπάρξει. Όταν αρνηθείς να κάνεις αυτά που ζητούν θα σε πετάξουν εκτός ευρώ. Κι επομένως η άποψη ότι μπορείς να αρνηθείς να εφαρμόσεις αντιλαϊκές πολιτικές και την ίδια στιγμή να παραμείνεις στο ευρώ, αποτελεί αυταπάτη.

 

Το δεύτερο «ερωτηματικό» απευθύνεται στην Αριστερά που θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει φιλορωσική στροφή στην πολιτική και της Ελλάδας και της Κύπρου. Κι εδώ έχουμε μεγάλες αυταπάτες. Πρώτα, γιατί, τα ρωσικά κεφάλαια δεν είναι ούτε πιο όμορφα, ούτε πιο καλοσυνάτα ούτε πιο χριστιανικά από τα άλλα. Είναι κεφάλαια, και αν δεν κοιτάνε τα κέρδη τους την έχουνε βαμμένη. Επιπλέον, αν η Ρωσία είχε διαθέσιμα 20 δισ. €, αρκετά για να «διασώσουν» την Κύπρο, γιατί να τα «επενδύσει» στην Κύπρο κι όχι κάπου αλλού, προπάντων αν η παρέμβαση στην Κύπρο τη φέρνει σε σύγκρουση με τους πιο σημαντικούς οικονομικούς και εμπορικούς εταίρους της όπως είναι για παράδειγμα η Γερμανία; Τέλος, αν «έρθουν οι Ρώσοι» στην Κύπρο θα πάνε για τη ψυχή της μάνας τους, ή για να «υποτάξουν» με το δικό τους τρόπο το νησί; Υπάρχει κάτι πιο… ευσπλαχνικό στον ρωσικό νέο-αποικισμό από ότι στον Γερμανικό;

 

Το σημαντικότερο, από πότε η Αριστερά αναζητεί «προστάτες» σε άρχουσες τάξεις άλλων χωρών επειδή αυτές μπορεί να έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα με τις άλλες άρχουσες τάξεις;

 

Το να ζητά η Αριστερά στροφή στη ρωσική άρχουσα τάξη σημαίνει, εκτός από όλα τα πιο πάνω, ότι απεμπολά την εθνικοποίηση/κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, απεμπολά την διαγραφή του χρέους, απεμπολά το σχεδιασμό της οικονομίας και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Γιατί «στροφή στη Ρωσία» σημαίνει εξ ορισμού άρνηση της σοσιαλιστικής προοπτικής (εκτός αν νομίζει κανείς ότι τα ρωσικά κεφάλαια έχουν σοσιαλιστικές αντιλήψεις).

 

Το κυπριακό εργατικό κίνημα όπως και το ελληνικό, όπως οι εργαζόμενοι όλου του Νότου έχουν μόνο ένα δρόμο για τη λύση των προβλημάτων τους: την πάλη για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, σαν το μόνο τρόπο να ξεφύγουν από τη βαρβαρότητα του καπιταλιστικού συστήματος. Κι έχουν μόνο ένα σύμμαχο: τους εργαζόμενους των άλλων χωρών που υποφέρουν με παρόμοιο τρόπο. Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος. Όμως δεν υπάρχει άλλος. 

ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ Η ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ......

Όλοι μαζί να αναζητήσουμε λύση έκτος τρόικας...Αύτη είναι η λογική της πολίτικης πρότασης της ηγεσίας του Ακελ για την αντιμετώπιση της κρίσης

δηλαδή Τα κόμματα του Κεφαλαίου μα τα κόμματα των εργαζομένων, οι Υπάλληλοι με τον εργοδότη τους,Οι τραπεζίτες με τους δανειολήπτες ,Όλοι Μαζί

Ακόμα λίγο να μας πείτε και οι Λαοί μαζί με την Τρόικα.....Μα είστε σοβαροί σύντροφοι; Είτε έχετε τα κότσια να ηγηθείτε ενός αντιμνημονιακου μετώπου των εργαζομένων εναντία στην λαίλαπα του καπιταλισμού είτε παραιτηθείτε

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ Η ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Η ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ...... 

Τι είπε ο Αλέξης Τσίπρας στο Λονδίνο;

Τι είπε ο Αλέξης Τσίπρας στο Λονδίνο;

Κατηγορία: Διάλογοι/Αντίλογοι, ΣΥΡΙΖΑ 

Σχόλιο απ’ το Ξεκίνημα  

Χθες το απόγευμα (Πέμπτη 14/03/2013) ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε στο Λονδίνο σε εκδήλωση του London School of Economics με θέμα το πώς μπορεί να βγει η Ελλάδα από την κρίση. Για άλλη μια φορά ο Αλέξης Τσίπρας έφερε το παράδειγμα της μεταπολεμικής Γερμανίας και της συμφωνίας του 1953 που αφορούσε το γερμανικό χρέος για να υποστηρίξει ότι σήμερα με έναν αντίστοιχο τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί το τεράστιο ελληνικό χρέος.

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε συγκεκριμένα (αντιγράφουμε από την ανάρτηση του left.gr σήμερα, 15/03):

«Ποια είναι η εναλλακτική πρόταση; ...Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει πει ότι η μελλοντική κυβέρνηση πρέπει να βάλει ένα τέλος σε αυτές τις πολιτικές, ενώ θα πρέπει παράλληλα να επαναδιαπραγματευθεί τη δανειακή σύμβαση με τους δανειστές μας....Έχει υποστηριχθεί μια οικονομικά βιώσιμη στρατηγική μπορεί να παραδειγματιστεί από την Συμφωνία για το Χρέος του Λονδίνου το 1953 η οποία έδωσε το έναυσμα της ανάπτυξης της Γερμανικής οικονομίας. Μια στρατηγική η οποία δημιούργησε το «οικονομικό θαύμα» της μεταπολεμικής εποχής. Επιτρέψτε μου να επιστήσω την προσοχή σας σε αυτό το σημείο: χωρίς την συμφωνία του Λονδίνου δε θα υπήρχε τέτοιο θαύμα. Ένα κούρεμα του χρέους, μια τεράστια επένδυση δια του σχεδίου Μάρσαλ, όροι χρηματοδότησης που συνδέονται με την παραγωγή και τους ρυθμούς ανάπτυξης ήταν κεντρικοί πυλώνες μιας τέτοιας συμφωνίας.»

«Ωραία πρόταση!» θα μπορούσε να πει κάποιος καλοπροαίρετα. «Αφού έγινε στη Γερμανία το 53 γιατί δεν μπορεί να γίνει και σε εμάς σήμερα;»

Είμαστε υποχρεωμένοι να απαντήσουμε πως δυστυχώς πρόκειται μια πρόταση που βρίσκεται μακριά από την πραγματικότητα! Και εξηγούμαστε.

Η Γερμανία στο μεταπολεμικό σκηνικό

Η Γερμανία και η Ευρώπη βγήκανε από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ισοπεδωμένες και με δεκάδες εκατομμύρια θύματα. Επιπλέον η μισή Ευρώπη είχε περάσει στο «Ανατολικό Μπλοκ», το «στρατόπεδο» δηλαδή της Σοβιετική Ένωσης, μέσα από την προέλαση του Κόκκινου Στρατού.

Πέρα από τις νίκες των Σοβιετικών στρατευμάτων, το εργατικό και λαϊκό κίνημα, στην Ευρώπη και  διεθνώς, ριζοσπαστικοποιημένο από την τρομακτική εμπειρία του πολέμου αλλά και της αντίστασης, έμπαινε σε μια περίοδο ανατρεπτικών και επαναστατικών διαδικασιών (ανατρεπτικά κινήματα στην Ευρώπη, ελληνικός εμφύλιος, Κινέζικη επανάσταση, κοκ). Παράλληλα αναπτύσσονταν η «αντι-αποικιακή επανάσταση» που θα συγκλόνιζε τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική και την Ασία, φέρνοντας σε δεινή θέση τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό (ΗΠΑ, αλλά και Γαλλία, Βρετανία, κλπ).

Οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ έτρεμαν μπροστά στον κίνδυνο αλυσιδωτών επαναστάσεων και ανατροπής του καπιταλισμού σε όλο και περισσότερα κράτη. Η ίδια η Γερμανία ήταν χωρισμένη στα δυο ανάμεσα στους δυτικούς καπιταλιστές και τους σταλινικούς γραφειοκράτες της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ψυχρός πόλεμος ξεκινούσε.

Την ίδια όμως περίοδο οι ΗΠΑ έβγαιναν από τον πόλεμο με εξαιρετικά ενισχυμένη την οικονομική και στρατιωτική τους δύναμη. Ολόκληρος καπιταλισμός έμπαινε στη φάση της ραγδαίας μεταπολεμικής ανάπτυξης – το «μεταπολεμικό μπουμ» (αποτέλεσμα της μαζικής καταστροφής των «παραγωγικών δυνάμεων» –εργοστασίων, επιχειρήσεων, υποδομών και ανθρώπων– και της συνεπακόλουθης ανοικοδόμησης).

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οι ΗΠΑ, αξιοποιώντας τα τεράστια οικονομικά μέσα που είχαν στα χέρια τους, προχώρησαν στο σχέδιο Μάρσαλ και τη ρύθμιση των χρεών της Γερμανίας σαν εντελώς απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσουν τον «κομμουνιστικό» κίνδυνο από την Ανατολή. Διαφορετικά τίποτα θα μπορούσε να τους εγγυηθεί ότι ο σταλινισμός (που αυτοί αντιλαμβάνονταν σαν σοσιαλισμό και κομμουνισμό) δεν θα επεκτείνονταν προς τα δυτικά.

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους (μεταπολεμική ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, εργατικοί αγώνες και εκρηκτικές κοινωνικές συνθήκες σε συνδυασμό με την «απειλή» από το σταλινικό μπλοκ) οι άρχουσες τάξεις έκαναν σημαντικές παραχωρήσεις στις εργατικές τάξεις των χωρών τους (κράτος πρόνοιας, ψηλοί μισθοί κλπ).

Η Ελλάδα και ο κόσμος του 2013

Ποιοι από αυτούς τους παράγοντες ισχύουν σήμερα; Κανένας, είναι η απάντηση! Γιατί λοιπόν να επιλέξουν άρχουσες τάξεις να εφαρμόσουν την πολιτική που τους προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας;

Τι ισχύει σήμερα;

Πρώτο, όλος ο πλανήτης βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν έχουν τις μεταπολεμικές δυνατότητες αλλά κινδυνεύουν να μπουν άμεσα σε δεύτερο κύκλο ύφεσης.

Από την άλλη οι άρχουσες τάξεις νοιώθουν ότι παίζουν χωρίς αντίπαλο μιας και δεν υπάρχει καμία κοινωνική και πολιτική δύναμη που να απειλεί την εξουσία τους. Στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών τα παραδοσιακά αριστερά ή εργατικά κόμματα μετατράπηκαν σε κόμματα του κεφαλαίου. Η Αριστερά δεν φαίνεται σήμερα πουθενά να είναι σε θέση να απειλήσει την εξουσία των καπιταλιστών.

Τρίτο, δεν υπάρχει κανένα αντίπαλο δέος, κανένα «ανατολικό μπλοκ» που να αμφισβητεί την ηγεμονία τους.

Αντίθετα ξέρουν πως αν κάνουν παραχωρήσεις στην Ελλάδα θα ανοίξουν τους «ασκούς του Αιόλου» γιατί μετά θα έρθει η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Κύπρος αλλά και το Βέλγιο  η Γαλλία κλπ, κλπ, και θα ζητήσουν και εκείνοι κούρεμα του χρέους και ένα σχέδιο τεράστιων επενδύσεων.

Με δυο λόγια η προσδοκία ότι η συμφωνία του Λονδίνου του 53 και το σχέδιο Μάρσαλ μπορούν ή πρόκειται να εφαρμοστούν στην Ελλάδα και την Ευρώπη του 2013 είναι εντελώς ανεδαφική. Γι’ αυτό η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική αντιπρόταση για το ζήτημα του χρέους είναι η μονομερής παύση πληρωμών και η διαγραφή του.