Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Κι έτσι η «φούσκα» συνεχίζει να μεγαλώνει....




Κι έτσι η «φούσκα» συνεχίζει να μεγαλώνει....
Κατηγορία: Οικονομική Κρίση 
 
 
 
 
του Χάρη Σαββίδη

 
Τι κι αν η Ευρωζώνη βρίσκεται σε ύφεση επί έξι διαδοχικά τρίμηνα! Οι δείκτες στα χρηματιστήρια οδεύουν ολοταχώς προς τα υψηλότερα επίπεδα όλων των εποχών. Τι κι αν η αμερικανική οικονομία αδυνατεί να σταθεροποιηθεί σε τροχιά ανάκαμψης. Οι δείκτες στη Wall Street «πετούν» καθημερινά από ρεκόρ σε ρεκόρ. Τι κι αν το ιαπωνικό ΑΕΠ δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει στο επίπεδο που βρισκόταν πριν την παγκόσμια κρίση. Ο δείκτης Nikkei καταγράφει κέρδη 85% το τελευταίο εξάμηνο.
 
Τα χρηματιστήρια δείχνουν να έχουν αποσυνδεθεί πλήρως από την πραγματική οικονομία με αποκλειστική ευθύνη των κεντρικών τραπεζών. Σε Ιαπωνία, ΗΠΑ και Βρετανία ο ρυθμός εκτύπωσης χρήματος αυξάνεται διαρκώς, προσφέροντας στις αγορές αφειδώς ρευστότητα. Τα κεφάλαια αυτά τροφοδοτούν το ράλι στα χρηματιστήρια αλλά και ενισχύουν τις τιμές των ομολόγων, μειώνοντας το κόστος δανεισμού των κρατών. Στις ΗΠΑ το κόστος 10ετούς δανεισμού βρέθηκε κάτω και από το 1,5% ενώ στην Ιαπωνία υποχώρησε ακόμα και στο 0,45%.
 
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι η μόνη που δεν τυπώνει χρήμα, αν και οι οικονομίες της Ευρωζώνης βρίσκονται ακόμα σε ύφεση. Το τελευταίο διάστημα φάνηκε, όμως, ότι αρκεί να τυπώνονται γεν στην άλλη όχθη του πλανήτη για να υποχωρήσει το κόστος δανεισμού στον ευρωπαϊκό Νότο. Ιταλία και Ισπανία δανείζονται πλέον με επιτόκια αντίστοιχα εκείνων πριν την κρίση ενώ στη Γαλλία το κόστος δανεισμού έχει υποχωρήσει στα χαμηλότερα επίπεδα εδώ και δεκαετίες. Ακόμα και η Πορτογαλία ή η Ελλάδα αν επέστρεφαν σήμερα στις αγορές και δανείζονταν με τα επιτόκια που αντιστοιχούν στις σημερινές τιμές των ομολόγων τους, θα εξυπηρετούσαν το χρέος τους περίπου με το κόστος που το έκαναν πριν την κρίση. Οι επενδυτές αναζητούν ευκαιρίες ακόμα και στην Αφρική – στις αρχές Μαΐου το κόστος 10ετούς δανεισμού της Ρουάντας υποχώρησε κάτω από το 7%!
 
Για την πραγματική οικονομία, όμως, η εκτύπωση χρήματος λίγα έχει καταφέρει. Η διατήρηση του κόστους δανεισμού σε χαμηλά επίπεδα είναι μια θετική συνέπεια, στο βαθμό που δεν επιβαρύνει περαιτέρω τα υπερχρεωμένα κράτη. Ακόμα και αυτή, βέβαια, δεν ισχύει για την Ευρωζώνη, όπου οι κυβερνήσεις επιμένουν έτσι κι αλλιώς στις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας. Αν το χρήμα που τυπώνεται κατέληγε στα νοικοκυριά ή έστω τις επιχειρήσεις, οι οικονομίες θα «έπαιρναν μπρος». Αντί γι’ αυτό, παγιδεύεται στο χρηματοοικονομικό σύστημα και τις τράπεζες – τους μεγάλους ωφελημένους της ακολουθούμενης πολιτικής.
 
Φαίνεται, μάλιστα, να μην υπάρχουν αρνητικές συνέπειες από την επιλογή των κεντρικών τραπεζών. Θεωρητικά η εκτύπωση χρήματος απειλεί να ευτελίσει την αξία του, δηλαδή να προκαλέσει υψηλό πληθωρισμό. Αυτό μπορεί να συμβεί είτε επειδή υπάρχει πολύ χρήμα στην οικονομία, είτε επειδή οι αλλοδαποί επενδυτές αποφεύγουν ένα νόμισμα που τυπώνεται μαζικά. Στην παρούσα φάση, όμως, το χρήμα που τυπώνεται δεν καταλήγει στην πραγματική οικονομία και άρα δεν δημιουργεί πληθωριστικές πιέσεις. Όσο για τις υποτιμητικές πιέσεις στο νόμισμα, αυτές δεν υπάρχουν καθώς σχεδόν όλες οι μεγάλες οικονομίες τυπώνουν (π.χ. γιατί να διολισθήσει το δολάριο έναντι του γεν ή της λίρας) ενώ πάνω από την Ευρωζώνη (που δεν τυπώνει) υπάρχει ο κίνδυνος της διάλυσης.
 
Οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να συνεχίσουν, δηλαδή, να τυπώνουν χωρίς να υπάρχει κάποιο πρόβλημα και άρα η «φούσκα» στις αγορές θα συνεχίζει να μεγαλώνει για πάντα. Προφανώς και αυτό ακούγεται παράλογο – καμία φούσκα δεν μπορεί να μεγαλώνει για πάντα, ούτε οι αγορές είναι δυνατόν να αποκλίνουν όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα.
 
Οι περισσότεροι αναλυτές των αγορών παραδέχονται ότι όλα θα τελειώσουν με ένα… τεράστιο «μπαμ» αλλά προτρέπουν τους επενδυτές να συνεχίσουν να επωφελούνται της τρέχουσας κατάστασης όσο αυτή ισχύει.
 
Προς το παρόν η μόνη συνέπεια που φαίνεται να υπάρχει είναι μια αυξανόμενη νευρικότητα στις αγορές, που το τελευταίο διάστημα συνεχίζουν μεν την ανοδική τους πορεία αλλά αντιδρούν έντονα σε γεγονότα που φαινομενικά δεν έχουν μεγάλη σημασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα πολύτιμα μέταλλα, που ενώ παραδοσιακά είναι από τα ασφαλέστερα καταφύγια, τελευταία έχουν εξελιχθεί σε στοίχημα υψηλού ρίσκου και… μεταβλητότητας στην τιμή (απώλειες 15% σε δύο ημέρες ή βουτιά 10% που ακολουθείται από κέρδη 12% και μετά υποχώρηση 5% μέσα σε μία ημέρα).
 
Εκείνο που απασχολεί περισσότερο από όλα τους «επενδυτές» είναι, βέβαια, η συνέχιση της εκτύπωσης χρήματος. Η παραμικρή νύξη από αρμόδια χείλη ότι μπορεί έστω να περιοριστεί προκαλεί πανικό στις αγορές. Μόλις αυτό συμβαίνει, οι εκπρόσωποι των κεντρικών τραπεζών σπεύδουν να διαβεβαιώσουν ότι η εκτύπωση θα συνεχιστεί για όσο χρειαστεί. Και έτσι η «φούσκα» συνεχίζει να μεγαλώνει…
ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Είναι ο Λιλλήκας εναλλακτική απάντηση στην κρίση;


Είναι ο Λιλλήκας εναλλακτική απάντηση στην κρίση;

του Παναγιώτη Σολωμού
Ο Γιώργος Λιλλήκας έχοντας φτάσει πολύ κοντά στο να περάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών και νιώθοντας την αγανάχτηση των εργαζομένων και της κοινωνίας απέναντι στα καταστροφικά αποτελέσματα του μνημονίου φιλοδοξεί να ηγηθεί ενός αντιμνημονιακού μετώπου που θα εκφράζει το «κέντρο» και όχι μόνο. Προς αυτή την κατεύθυνση υποστηρίζει ότι η «Συμμαχία πολιτών», η πολιτική κίνηση που έχει προκηρύξει πρόσφατα την ίδρυση της, θα είναι πάνω από ιδεολογίες. Συγκεκριμένα διακηρύσσει ότι: “Η Συμμαχία Πολιτών δεν θα έχει ιδεολογικό χαρακτήρα αλλά κινείται πέραν και έξω από τα παραδοσιακά ιδεολογικά σχήματα. Θα τοποθετείται επί όλων των προβλημάτων που απασχολούν την κοινωνία με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του τόπου και όχι μιας ιδεολογίας.”Τι σημαίνει όμως περάν από τις παραδοσιακές ιδεολογίες;
Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα όπου το προσωπικό κέρδος και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι η κινητήρια δύναμη της παραγωγικής διαδικασίας. Αύτη είναι η ιδεολογία της δεξιάς και του κέντρου, που εκπροσωπούν το κεφάλαιο. Αυτή την ιδεολογία ασπάζεται ο Λιλλήκας και αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να θολώσει τα νερά για να εκμεταλλευτεί τους απογοητευμένους ΔΗΚΟικούς, ΑΚΕΛικούς, ΕΥΡΩΚΟικούς εργαζόμενους και μικροεπιχειρηματίες.
Ότι ο ίδιος τοποθετείται υπέρ του υπάρχοντος πολιτικοοικονομικού συστήματος, φαίνεται τόσο από το παρελθόν του, αφού μέσα από αυτό το σύστημα έχει καταφέρει να γίνει εκατομμυριούχος, όσο και από τις προτάσεις του για απαλλαγή από το μνημόνιο και την Τρόικα. Η κρίση που κτυπά τον κυπριακό λαό είναι αποτέλεσμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού για την όποια ο Γιωργός Λιλλήκας και η συμμαχία πολιτών δεν λένε τίποτε. Αναφέρουν μόνο ότι έπρεπε η προηγούμενη κυβέρνηση να προστάτευε την οικονομία από την κρίση, λές και σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, γίνεται ένα κομμάτι του να μην επηρεαστεί. Κυρία αιχμή της κριτικής του εναντία στο μνημόνιο,  είναι όχι το ότι οδηγεί την κοινωνία στην εξαθλίωση, όσο το ότι στερεί την εθνική κυριαρχία! Σαν αποτέλεσμα δεν αμφισβητεί τα χρέη που φορτώνονται στους ωμούς του κυπριακού λαού σαν άδικα και παράνομα, και προτείνει την πώληση φυσικού αερίου έτσι ώστε να ξεπληρωθούν τα χρέη!
Το ζήτημα όμως που μπαίνει μπροστά στους λαούς μέσα από αύτη την κρίση, δεν είναι πως θα βρεθούν τα δίς ευρώ για να ξεπληρωθούν τα χρέη των τραπεζών (24 δις ευρώ στην περίπτωση της Κύπρου) άλλα το πως θα σταματήσουν οι μηχανισμοί που απομυζούν διεθνώς τον πλούτο τον λαών. Έτσι, ακόμα και να βρεθούν τα 10 δις πολύ σύντομα οι πιο πάνω μηχανισμοί είναι σε θέση να μας φορτώσουν με άλλα τόσα χρέη όπως έγινε πρόσφατα με την περίπτωση της Λαϊκής μέσω E.L.A.. Αυτοί οι μηχανισμοί είναι οι ντόπιες και διεθνείς τράπεζες, τα χρηματιστήρια ,οι οίκοι αξιολόγησης αλλά και το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ευρωζώνη, σαν οργανισμοί και μηχανισμοί, για τους οποίους ο Λιλλήκας δεν λέει κουβέντα. Αντίθετα αναπαράγει την οργή προς την Γερμανία, λες και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη από μόνοι τους σαν οργανισμοί μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά.
Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο μια και ο ίδιος όταν διετέλεσε υπουργός εμπορίου το 2004 με την κυβέρνηση Παπαδόπουλου εφάρμοσε Ευρωπαϊκές οδηγίες οι οποίες τελικά μας οδήγησαν στο να παραχωρήσουμε ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας! Τον Απρίλη του 2004 συγκεκριμένα προσυπέγραψε το κλείσιμο του κυπριακού Διυλιστηρίου Πετρελαιοειδών[1], σύμφωνα με οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και άφησε την Κύπρο έρμαιο στις ιδιωτικές εταιρίες πετρελαιοειδών και στη δική τους ευχέρεια να εισάγουν πετρελαιοειδή, χωρίς τα οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει η οικονομία!.
Την ίδια στιγμή, αντιφάσκει περί εθνικής κυριαρχίας, καθώς αναπτύσσει φρούδες ελπίδες σε άλλες «δυνάμεις»  πολύ πιθανό να εννοεί την Ρωσία και την Κίνα οι οποίες μπορούν να μας «βοηθήσουν». Κι αυτές οι δυνάμεις όμως θα έχουν απαιτήσεις τόσο οικονομικές όσο και κυριαρχικές προκειμένου να «βοηθήσουν» την οικονομία της Κύπρου. Αντί λοιπόν να υποταχθούμε στην Γερμανία δεν τον πειράζει να υποταχθούμε σε οποιαδήποτε άλλη δύναμη, ενώ εκθειάζει τα Ρωσικά και άλλα κεφάλαια και κεφαλαιοκράτες λες και αυτοί δεν λειτουργούν με κύριο κριτήριό το δικό τους, και όχι της κοινωνίας, κέρδος.
Εντοπίζει στην διακήρυξη του την ανάγκη για να σταματήσει η πολιτική και κομματική διαπλοκή και να υπάρξει διαφάνεια στις κρατικές λειτουργιές, δεν λέει ούτε πως θα γίνει αυτό ούτε ποιος θα το κάνει. Η διαφθορά και η διαπλοκή είναι από ανέκαθεν κύριο χαρακτηριστικό του καπιταλισμού.
Ο Λιλλήκας είναι στην πολιτική ζωή εδώ και μια εικοσαετία. Βουλευτής με το ΑΚΕΛ το 1996 και το 2001, υπουργός εμπορίου, βιομηχανίας και τουρισμού από το 2003 ως το 2006 και υπουργός εξωτερικών από το 2006-2007 στην Κυβέρνηση Παπαδόπουλου, ως μέλος του ΑΚΕΛ και μετά ως μέλος του ΔΗΚΟ, σύμβουλος του Παπαδόπουλου στις εκλογές του 2008. Σε όλη αυτή τη διάρκεια της πολιτικής του ζωής  δεν έγειρε ποτέ ζήτημα διαφάνειας. Πως τώρα ξαφνικά υιοθέτει τις πιο πάνω θέσεις;
Ενώ όμως κάνει κάποιες διαπιστώσεις όσο αφόρα την επίθεση που δέχεται ο κυπριακές λαός ,εντοπίζει το πρόβλημα στο ότι η εξαθλίωση που θα προκύψει από αύτη την κρίση θα χρησιμοποιηθεί για την επιβολή αντεθνικής λύσης του κυπριακού. Οι θέσεις του στο κυπριακό τον ταυτίζουν με τις δυνάμεις εκείνες που βλέπουν την λύση του κυπριακού όχι μέσα από την συνεννόηση και την συνεργασία με τους τουρκοκύπριους που αγωνίζονται για ανεξαρτησία, άλλα σε αντιπαράθεση με τους τ/κύπριους γενικά, τους οποίους θεωρούν την πέμπτη φάλαγγα της Τουρκικής άρχουσας τάξης. Με αυτές της θέσεις όχι μονό δεν έχει καμία πιθανότητα να βοηθήσει τους εργαζόμενους και την κοινωνία να αντιμετωπίσουν την επίθεση που δέχονται και να βγουν από την εξαθλίωση που τους οδηγεί άλλα το πιο πιθανό είναι να μας εμπλέξει σε εθνικές περιπέτειες μέσα από τις όποιες η εξαθλίωση θα μεγαλώσει.
Ο Λιλλήκας προβάλλεται σαν μια εναλλακτική αντιμνημονιακη δύναμη, λόγω της αδυναμίας το ΑΚΕΛ να προτείνει ένα πραγματικά αντιμνημονιακό -αντικαπιταλιστικό- διεθνιστικό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της διεθνούς επίθεσης του κεφαλαίου. Ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι το μονό πρόγραμμα που πραγματικά μπορεί να αντιμετωπίσει τα μνημόνια και να βάλει τις βάσεις για νέα κοινωνική ανάπτυξη και πρόοδο. Όσο η αριστερά αρνείται ή αδυνατεί να υιοθετήσει και να προωθήσει ένα τέτοιο πρόγραμμα, πολιτικές προσωπικότητες όπως του Λιλλήκα θα προβάλλουν τον εαυτό σαν την εναλλακτική απάντηση που στην ουσία όμως είναι οι ίδιες δυνάμεις του συστήματος με διαφορετικό πρόσωπο.

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

ΑΚΕΛ,Εξοδος απο το Ευρώ, Διαφορετική θέση ιδια πολιτική


ΑΚΕΛ,Εξοδος απο το Ευρώ, Διαφορετική θέση ιδια πολιτική
Η πολύ-αναμενόμενη ανακοίνωση της απόφασης της κεντρικής επιτροπής του ΑΚΕΛ αντιμετωπίστηκε με ποικίλες αντιδράσεις γιατί είναι η Πρώτη φορά που μπαίνει επίσημα θέμα εξόδου από το ευρώ
πολλοί είναι αυτοί που σχολίασαν θετικά την πιο πάνω απόφαση.και πραγματικά η απόφαση της ηγεσία του Ακελ κάνει μερικές σωστές εκτιμήσεις, συγκεκριμένα αναφέρει; “Όπως προκύπτει από την επιστημονική μελέτη που είχαμε ενώπιον μας, τα αίτια της παρούσας κρίσης έχουν ως βασική αφετηρία από τη μια την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση, τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της οικονομικής λιτότητας και διαχείρισης του συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης και από την άλλη τις ευθύνες του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο. Με βάση όλα αυτά η επιστημονική ανάλυση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μόνη επιλογή της Κύπρου είναι η λύση εκτός Δανειακής Σύμβασης και Μνημονίου. Η αναζήτηση μια τέτοιας λύσης το πιθανότερο ισοδυναμεί με απόφαση εξόδου της Κύπρου από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση του ευρώ.”
Εφόσον σωστά διαπιστώνει ότι η κρίση είναι συστηματική τα μέτρα για την αντιμετώπιση της θα έπρεπε να είναι μετρά εναντία στο σύστημα τέτοια μετρά είναι: η κρατικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο,η κρατικοποίηση των βασικών τομέων της οικονομίας,η άρνηση πληρωμής του χρέους που φορτώνουν στους εργαζόμενους για να σωθεί το σύστημα και να συνεχίσουν να παίζουν τα παιχνίδια τους οι τραπεζίτες και οι χρηματιστές και άλλα παρόμοια μετρά . Τα πιο πάνω μετρά απουσιάζουν , γιατί απλά η ηγεσία του Ακελ εξακολουθεί να βλέπει την λύση των οικονομικών προβλημάτων μέσα στα πλαίσια του συστήματος.Αυτό είναι καταστροφικό τόσο για το Ακελ όσο και για τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Η έξοδος από το Ευρώ χωρίς συνοδεύεται με μετρά που να περνούν τον έλεγχο των τραπεζών και της οικονομίας στην κοινωνία και τους εργαζόμενους και χωρίς να εξασφαλίζει την διαγραφή των χρεών που φορτώνονται σήμερα στις πλάτες των εργαζομένων, όχι μονό δεν θα λύσει τα προβλήματα της οικονομίας άλλα θα δημιουργήσει νέα αδιέξοδα και θα οδηγήσει σε απογοήτευση υποχώρηση και ήττα.
Η έλλειψη ταξικής προσέγγισης διαπερνά όλο το κείμενο της απόφασης της κεντρικής επιτροπής με αποτέλεσμα μια σειρά υποχωρήσεων όπως στο ποιος θα αποφασίσει την έξοδα στο ποιος θα την εφαρμόσει και που θα αναζητηθούν διεθνείς συμμαχίες
έτσι ενώ μιλά για ανάπτυξη στην βάση ενός νέου οικονομικού μοντέλου εννοεί την ανάπτυξη του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα δηλαδή την γεωργία και την βιομηχανία.
Αυτό ισχύει και στο ζήτημα του ποιος θα αποφασίσει και ποιος θα εφαρμόσει την έξοδο από το ευρώ.
Στην ουσία η θέση του Ακελ για έξοδο από το Ευρώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια πρόταση για συζήτηση προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις.Δηλαδή, το Ακελ θέλει την οριστική απόφαση να πάρουν όλα τα κόμματα μαζί. και μετά να την επιβεβαιώσουν με δημοψήφισμα. Συγκεκριμένα λέει. “Η Ολομέλεια της Κ.Ε. ΑΚΕΛ χωρίς να παραγνωρίζει τους κινδύνους και τις δυσκολίες υλοποίησης μια τέτοιας απόφασης, απευθύνεται στην Κυβέρνηση, στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις και στο σύνολο της κυπριακής κοινωνίας και θέτει ενώπιον τους την πρόταση για έναρξη ενός γόνιμου πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου προς αυτή την κατεύθυνση.”
δηλαδή η ηγεσία του Ακελ αναμένει από τον ΔΗ.ΣΥ και το ΔΗ.ΚΟ τα κόμματα του κεφαλαίου να συζητήσουν και να πάρουν μια απόφαση εναντία στα συμφέροντα που εκπροσωπούν.Ακόμα δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι οι κεφαλαιοκράτες και τα κόμματα που τους εκφράζουν μπορούν να βάλουν το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου πάνω από τα συμφέροντα τους.Η κυπριακή άρχουσα τάξη παρά το ότι δέχτηκε σημαντικό κτύπημα από τους ευρωπαίους συμμάχους της, αύτη την στιγμή έχει δεχτεί την κατάσταση και ετοιμάζεται σε συνεργασία μαζί τους να μετακυλήσει την καταστροφή στις πλάτες των εργαζομένων μέσα από μειώσεις μισθών και κοινωνικών παροχών, φορολογιών και ιδιωτικοποιήσεων .Ξέρει πως για να το καταφέρει αυτό χρειάζεται και το Ευρώ Και την ευρωπαϊκή ένωση γι αυτό και θα παλέψει για την παραμονή στο Ευρώ.
Η απόφαση της ΚΕ του Ακελ μιλά για συμφωνημένη έξοδο από το Ευρώ, κάτι τέτοιο όμως θα σημαίνει και πάλι την επιβολή των όρων της ΕΕ με πιο σημαντικό αυτών της πληρωμής του χρέους.
Ακόμα η απόφαση εντοπίζει την ανάγκη σύναψης διεθνών συμμαχιών για την αντιμετώπιση τόσο όλων αυτών που είναι εναντία στην έξοδο όσο και μιας πιθανής αντίδρασης της Τουρκιάς σε σχέση με το αέριο.Όμως δεν συγκεκριμενοποιεί ποιοι είναι οι δυνητικοί σύμμαχοι μας. Δηλαδή; θα μπορούσε να είναι και το Ισραήλ,η και η Ελλάδα του Σαμαρά,η η Ισπανία του Ραχοΐ; Μια ταξική προσέγγιση πάνω στο ζήτημα απαιτεί το κτίσιμο συνεργασίας και συμμαχίας με τους εργαζόμενους και τους Λαούς της περιοχής αλλά και της Ευρώπης που και αυτοί αγωνίζονται εναντία στην επίθεση που έχει εξαπολύσει ο διεθνής καπιταλισμός.
Για χρονιά η ηγεσία του Ακελ δικαιολογούσε την άρνηση της να προχωρήσει σε σύγκρουση με το κεφαλαίο λέγοντας ότι είμαστε λίγοι και μονοί.Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις χώρες της Ευρώπης εναντία στα μέτρα λιτότητας αλλά και των Λαών της περιοχής την προηγούμενη περίοδο έδειξαν ότι ούτε λίγοι ούτε μονοί είμαστε.Αυτό που λείπει είναι μια διεθνής επαναστατική οργάνωση που να συντονίσει και να ηγηθεί αυτών των αγώνων με στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού.
Το Ακελ με την θέση του για έξοδο από το Ευρώ προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι προωθεί ριζοσπαστικές λύσεις την στιγμή που παραμένει δεμένο στα πλαίσια του συστήματος.για την επομένη περίοδο θα εξακολουθήσει να προσπαθεί το ακατόρθωτο να υποστηρίξει τα συμφέροντα των εργαζομένων μέσα στα πλαίσια του συστήματος